Reizen / 6 – station Antwerpen Centraal railway station – 7 foto’s

De buitengevel van het station vanaf het Astridplein – The external facade of the station from Astridplein.

Pelikaanstraat

Nog een kleine verrassing, bij de overstap in Mechelen rond 14.45 u in de namiddag, drugscontrole, politie en honden. Ook weer meegemaakt 🙂 . Al bij al is mijn eerste treintrip in 8 jaar tijd goed verlopen en zullen we het in maart als alles goed evolueert nog maar eens proberen.

EINDE

Foto’s 23-02-2021

Reizen / 5 – sightseeing Antwerp(en) – 15 foto’s

premetro station – parking – Operaplein

Ik ging nog even op weg naar de Meir en dan belandde ik via de Keyserlei ergens waar ik niet wist wat ik zag: NIEUW…

Het nieuwe Operaplein. Wie meer over de bouw, de functie en de evolutie wil weten klikt maar op ‘Operaplein‘.

Hier ben ik toch even blijven stilstaan en kijken. Vooral de toegang tot de metro/parking had mijn aandacht.

En nu duiken we de straat naar de Meir in. Teniersplaats…

Teniersplaats: standbeeld David Teniers – David Teniers II, ook David Teniers de Jonge genoemd (gedoopt te Antwerpen, 15 december 1610 – Brussel, 25 april 1690), was een Vlaamse barokschilder. Hij werkte in vele genres, inclusief landschappen, portretten, genrestukken, kunstverzamelingen en stillevens. Hij was schilder aan het Brussels hof en conservator van de kunstverzameling van aartshertog Leopold Willem van Oostenrijk.
Lodewijk (Lodewyk) van Berken (Brugge, 15e eeuw) was een Vlaamse diamantsnijder en uitvinder.
Van Berken stamde uit een Brugse familie en werkte in Antwerpen. In 1456 ontdekte hij een manier om diamant te slijpen door middel van een schijf, olijfolie en diamantpoeder. Op een paar honderd meter van de Antwerpse diamantwijk staat een bronzen beeld van Van Berken.

dubbel klik op een foto om te vergroten – double click on a picture to enlarge

Foto rechts: Het standbeeld dat Antoon Van Dyck voorstelt werd door Leonard De Cuyper gemaakt in 1856. Hij heeft het aan de stad Antwerpen geschonken.

Bij de toegangscontrole tot de Meir heb ik rechtsomkeer gemaakt. Een mens moet het niet zoeken…
etalage kijken
Via de Pelikaanstraat terug naar het station en daar is het al in zicht!

Wordt vervolgd

Foto’s 23-02-2021

Reizen / 4 – sightseeing Antwerp(en) – 8 foto’s

Toen ik op dit pleintje terecht kwam, ging er in mijn hoofd een alarmbelletje af. Ik herkende het plein van heel lang geleden, de naam was ik vergeten maar de reputatie niet. Ik zag wel dat er veel veranderd was en precies ten goede. Ben er even gaan zitten op de bankjes om de sfeer op te snuiven en de jonge basketters te bewonderen.

De Coninckplein
Bibliotheek Permeke

Het De Coninckplein is een plein in de stad Antwerpen, vernoemd naar Pieter De Coninck. Het is een driehoekig plein in het centrum van de stad, in de wijk Amandus-Atheneum, in het “statiekwartier”, zo’n halve kilometer ten noorden van het Centraal Station. Het plein heeft een oppervlakte van 4.565 m².

Het werd aangelegd aan de rand van de Spaanse vesting. Voorheen werd het Solvijnsplein genoemd. De commissie Gerrits verkoos in deze buurt straatnamen van vrijheidsstrijders, en op 22 maart 1869 werd het plein hernoemd naar Pieter De Coninck. Tot eind de jaren ’60 was het plein een levendige plek, waar mensen elkaar ontmoetten, aangezien er veel bedrijven waren gevestigd rond het plein. Echter, door ruimtegebrek moesten veel bedrijven verhuizen naar de stadsrand. Het plein bleef sinds de jaren ’80 verloederd achter. Het werd het centrum voor drugsdealen en daklozen.

In een poging het tij te doen keren besliste het stadsbestuur eind de jaren 90 er de nieuwe hoofdbibliotheek van Antwerpen te vestigen: de Bibliotheek Permeke. Deze opende in 2005 en was bedoeld als hefboom voor de heropleving van het De Coninckplein en de nabije omgeving. De Antwerpenaar heeft de weg naar de bibliotheek duidelijk gevonden, doch de problemen met drugsdealen en daklozen zijn gebleven.

Dubbele klik op de foto om te vergroten – double click on a picture to enlarge

De stadsontwikkelingsmaatschappij AG VESPA heeft tevens een aantal projecten lopen op het De Coninckplein die erin bestaan vervallen panden op te kopen, af te breken en op de vrijgekomen grond een nieuw project te ontwikkelen zoals appartementen met handelsruimtes. Sinds 2011 voerde de stad Antwerpen een algemeen alcoholverbod in voor het plein. Dankzij deze maatregel en de intensieve opvolging van de lokale politie is de overlast van alcohol en drugsgerelateerde overlast sterk afgenomen. Nieuwe ondernemers vestigden zich op het plein en zorgen samen met de Stadsbibliotheek voor een heropleving en herwaardering van het plein.

Franklin Rooseveltplaats
Opera Ballet Vlaanderen

Volgende keer moet ik echt wel noteren waar ik heen loop! Dat bespaart me een hoop opzoekingswerk en twijfel 🙂

Wordt vervolgd

Foto’s 23-02-2021

Reizen / 3 – sightseeing Antwerp(en) – 7 foto’s

Mocambo Coffee

Het was niet de bedoeling om rond te dwalen in Antwerpen maar het goede weer trok me na mijn bezoek aan het treinstation toch even naar buiten. Het was in tussentijd middag en mijn neus volgde de geur van koffie en een koffiekoek. Ohhh buiten een koffietje (of iets anders) drinken in het zonnetje! Snakt niet ieder mens daar naar?

Astridplein

Hier op het Astridplein was ik op een bankje aan het genieten van het zonnetje, mijn drankje, het uitzicht en de gesprekken van de medemens. De mondkapjes waren aanwezig en enkel verwijderd om een hap te nemen of een slok te drinken.

Een man op het andere bankje was in gesprek geraakt met een persoon op de andere hoek van het bankje. Beide Engelssprekend. De ene zei tegen de andere: “hier zie je geen enkele Belg, die komen hier niet”. Even rondkijkend denkend: en ik? en die dame en heer? Oké er waren veel anders gekleurde mensen maar ik voelde me absoluut niet onveilig daar.

Nog even genieten van een kijkje op het plein. Herinnerde mij niet meer dat de Zoo aan de uitgang van het station lag! Maar dan kwam de herinnering dat je van in de Zoo een zicht op het station hebt.

Voor de fotografen, had alleen mijn 50 mm lens bij.

Het gebouw van de Zoo.

Radisson hotel
Astridplein
Chocolate Nation en Chinese Poort

Wie België zegt, denkt meteen aan chocolade. Belgische chocolade is wereldberoemd. Het liefdesverhaal tussen dit kleine landje en de zoete heerlijkheid gaat al generaties lang mee.

In veertien gethematiseerde ruimtes nemen we je 60 tot 90 minuten lang mee in het verhaal van onze Belgische chocolade. De reis start in de cacaoplantages aan de evenaar en volgt de cacaoboon naar de grootste opslaghaven van cacao ter wereld in Antwerpen. Een reusachtige fantasiemachine toont hoe Belgische chocolade gemaakt wordt en hoe de fluweelzachte smaak ontstaat.

Chocoladetradities, geschiedenis, merken, producten en innovaties die voor de wereldwijde reputatie zorgden, je vindt ze allemaal op jouw reis door het museum. 

Te onthouden voor een volgend bezoekje aan Antwerpen!

Onder de Chinese Poort door naar de Chinese wijk. Enkele grote supermarkten waren open maar alle restaurantjes, kappers en andere winkels waren uiteraard gesloten. Nog eens te doen na corona 🙂

Wordt vervolgd.

Foto’s 23-02-2021

Reizen / 2 – station Antwerpen-Centraal railway station – 10 foto’s

stationsgebouw vanaf het perron –

Station Antwerpen-Centraal (door de Antwerpenaren ook wel Centraal Station, Middenstatie of Spoorwegkathedraal genoemd, en algemeen ook ingekort tot Antwerpen-Centraal) is het centraal station aan het Koningin Astridplein in Antwerpen. Van 1873 tot begin 2007 was het een kopstation waar alle treinen hun rijrichting moesten keren. Op 23 maart 2007 werd onder een deel van de stad en onder het station een tunnel met twee doorgaande sporen geopend.

Antwerpen-Centraal (English: Antwerp Central; French: Gare d’Anvers-Centrale) is the main train station in the Belgian city of Antwerp. The station is operated by the National Railway Company of Belgium (NMBS).

De overkapping is 43 meter hoog (hoogte die nodig was om de rook van de locomotieven op te vangen), 186 meter lang en 66 meter breed en bood ruimte aan tien kopsporen. *** The originally iron and glass train hall (185 metres long and 44 metres or 43 metres high) was designed by Clément Van Bogaert, an engineer, and covers an area of 12,000 square metres. The height of the station was necessary for dissipating the smoke of steam locomotives. The roof of the train hall was originally made of steel.
inkomhal / the clock at the upper level
inkomhal – entrance hall
verschillende niveau’s – different levels

Bron/source: wikipedia

Wordt vervolgd.

Foto’s 23-02-2021

Reizen / 1

Na mijn vreselijke treinreis in de zomer van 2013, op terugreis van Brugge van een mooi dagje met een bloggertje, ben ik nooit meer op een trein durven stappen. Ik had er een vreselijk trauma aan overgehouden en ook omdat het mij nog eens overkomen is met de bus in Leuven. Neen geen openbaar vervoer meer voor mij.

Tot nu, moest toch nog eens die gratis tickets van de NMBS uitproberen, kon er al maar twee meer gebruiken en het was op dinsdag 23 februari zo’n lekker weertje. Had al dagen op voorhand gezocht waar naar toe te gaan, niet al te ver en niet teveel overstappen 🙂 . Antwerpen, een half uurtje en één overstap Mechelen. Dat viel mee… Zien hoe het verloopt op de ingeplande dag zelf.

De dag zelf zag ik het nogal zitten, alles bijeen geraapt, boterhammen, water, fototoestel, pijnstillers, tickets, paspoort enz.

Met de auto naar het station, kiezen tussen spoor 1 of 2. Spoor 2. En daar kwam de trein al aan. Jeetjemina hoe moest ik op die trein geraken? Die treden waren veel te hoog, daar kon ik mezelf niet optillen, trappen met hoogte zijn een enorm probleem. Dacht al op handen en voeten maar het lukte dan toch met de rechtervoet eerst en trekken maar. Oef ik zat neer, dat was dus al niet zo’n goede start. Gelukkig voldoende plaats om coronaproof te reizen. Ook de app van NMBS gaf dit aan. Even bijkomen. De ramen opengooien en het gordijntje een stukje naar beneden om de tocht te temperen. Dat mondkapje hé, lucht moeten we hebben.

Mechelen, enkele minuten om over te stappen. Wat een oubollig station! De roltrap was stuk of werkte toch niet. Dus die omhoog klimmen, dat was weer een zware misrekening, veel te hoge trappen. Waar houden ze rekening mee bij de spoorwegen? Met niets geloof ik. Openbaar vervoer alleen voor zeer valide mensen. Nog net op tijd voor de trein waar het opstappen iets beter verliep. Een tiental minuten… Antwerpen Centraal.

Wordt vervolgd.

Deurle / 3 – Gust De Smet wandelroute

Uiteindelijk was het de bedoeling dat Fotorantje en ik de Gust De Smet wandelroute uitstapten. We begonnen in de Dorpstraat en volgden netjes de pijltjes. Het moet gezegd, de route was goed aangeduid en is zo’n 6,5 km lang.

De schilderkunst van Gust De Smet bestaat uit een unieke mengeling van expressionisme en kubisme, gevat in een heel persoonlijk koloriet. Hij woonde en werkte in Deurle, een deelgemeente van Sint-Martens-Latem. Zijn sober huis is nu een museum.

Het Cyriel Buyssepad voert je naar de mooiste plekjes van Deurle, langs enkele musea Gust De Smet, Dhondt-Dhaenens (MDD) en Gevaert-Minne, door de prachtige Rode Beukendreef en over bospaden zoals de Kapitteldreef. Alle musea waren gesloten.

We dalen het Cyriel Buyssepad af en komen in de Muldersdreef, de prachtige laan die samen met de Kapitteldreef de beide deelgemeenten Deurle en Latem verbindt. Recht tegenover ons staat het ‘muldershuis’, een van de oudste woningen van Deurle. De woonst gaat in haar eerste aanleg terug tot 1586 en is in 1665 herbouwd. In de woning bevindt zich een gewelfde kelder met een grote open haard in laatgotische stijl.

kaasjeskruid
hortensia’s

Denk en hoop dat de Oude Pontweg er in de tijd dat Gust De Smet hem vereeuwigde er nog iets beter uitzag. De Oude Pontweg was de route van en naar het pont van Sint-Martens-Latem. Kenmerkend hier aan het landschap zijn de meidoornhagen, populieren en knotwilgen.

Rond het domein museum Gevaert-Minne.

Onze selfie aan het einde van de wandeling.

En dan sloften we letterlijk naar het einde, vergeten dat we al 2 of iets meer km gewandeld hadden in de voormiddag stond onze teller op 8.5 km. We hadden meer dan ons best gedaan.

Deurle – Sint-Aldegondiskerk / 2 (10 foto’s)

De Sint-Aldegondiskerk in de Oost-Vlaamse deelgemeente Deurle is toegewijd aan de heilige Aldegondis. Het is een bakstenen neoromaanse kerk die in 1835 werd gebouwd. Het interieur is neoclassicistisch.

In de buitenmuren van de kerk zijn 6 staties in bas-reliëf te zien die episodes uit het leven van Sint-Aldegondis voorstellen.

De oudste archieven over een kerk in Deurle dateren van 1121. Een bisschoppelijke oorkonde, bewaard in het Rijksarchief van Gent, vermeldt dat enkele kerken waaronder de kerk van Lathem (Sint-Martens-Latem) en Dorla (Deurle) onder het patronaat  werden gesteld van de Sint-Baafsabdij te Gent. In het jaar 1121 was er dus zonder twijfel een kerk te Deurle. Het is niet achterhaald of het eerst een houten kerk was of reeds een oude kerk in Doornikse steen.

Na een inbraak met diefstal in 1645 werd een sacristie gebouwd om de waardevolle voorwerpen op te bergen. Het is ook in de 17e eeuw dat een hoogzaal in de kerk wordt ingebouwd. Wegens de aangroei van het aantal parochianen van rondom 200 in 1639 naar 633 in het jaar 1783 wordt de kerk vergroot.

De huidige kerk dateert van 1835 en werd in verschillende fasen gebouwd. De volledig vernieuwde kerk werd ingewijd op 25 juni 1855. Het gebouw is een pseudo-hallenkerk in baksteen, het exterieur is neoromaans, het interieur is neoklassiek. De kerk werd verbouwd in 1912.

Tussen 1980 en 1986 werd de kerk grondig gerestaureerd en aangepast aan de moderne vereisten. In die periode werd de vroegere parochiale feestzaal gebruikt als noodkerk.

Het rechter zijaltaar is gewijd aan St-Aldegonde. Op het antipendium (de altaarbekleding) onder het altaar is te zien hoe ze zieken geneest. Haar polychroom eikenhouten beeld op het altaar (1635) toont haar als kloosteroverste met boek, staf en rozenkrans omdat ze de stichter was van het klooster van Maubeuge.

Het orgel werd in 1956 door Loncke gebouwd en werd na de restauratie van de kerk in 1992 volledig gerestaureerd.

In 2002 werden twee nieuwe glasramen geplaatst,het ene ter ere van Sint-Aldegondis, het andere ter ere van Sint-Kristoffel. In 2004 werden nog twee glasramen geschonken. Ze symboliseren het doopsel en de eucharistie. De vier ramen zijn ontworpen door Ingrid Meyvaert en uitgevoerd in het atelier Mestdagh te Gent.

Rondom de kerk liggen verschillende kunstenaars begraven, waaronder Gustave De Smet (kunstschilder en samen met Permeke van de grote namen uit het Vlaams Expressionisme) en zijn broer Léon De Smet. Ook Gaston Martens, toneelschrijver en auteur van het stuk ‘De Paradijsvogels’, dat later door de BRT gebruikt werd als inspiratie voor de gelijknamige televisiereeks, vond hier een laatste rustplaats. 

Wordt vervolgd

Deurle / 1 (11 foto’s)

Dorpstraat

Zoals jullie al bij Fotorantje konden zien, trokken we vorige week er nog eens op uit om te gaan wandelen en onze zinnen te verzetten. We bezochten Deurle, een deelgemeente van Sint-Martens-Latem in de provincie Oost-Vlaanderen.

Deurle tovert altijd een glimlach op mijn gezicht. Ik ‘ken’ het van mijn jeugd en vooral tienerjaren in dancing Riva waar ik menig uurtje heb doorgebracht 😂 en meer dan 40 jaar terug toen ik in Ledeberg werkte had ik er een collega wonen. Een collega, toen werd dat nog zo niet gezegd hoor. Dat was een mademoiselle, ongehuwd, samenwonend met haar zussen, altijd een schort dragend met lange aparte mouwen er nog eens over en de ceintuur van haar schort onder haar borsten gebonden om ze te ondersteunen… Maar ze werd gerespecteerd door iedereen ook door de barons. Ja waar ik werkte waren er verschillende barons eigenaars van het in tussen teloorgegane bedrijf en werd er vooral frans gesproken. Nu als nieuweling en beginneling had ze het wel voor mij, een verlegen Vlaams meisje. En toen mochten we eens bij haar thuis iets gaan eten op een zondag, een garnalensoufflé. Ik verzeker je, vandaag zit ik na een kwartuur op het toilet maar de soufflé was overheerlijk en zoiets had ik toen nog nooit gezien. Vandaar Deurle roept herinneringen op…

Ik was ‘s morgens om 8.30 u vertrokken, kon schitterend doorrijden, geen files rond Brussel (thuiswerk en bouwverlof) en zo waren we al om 10.30 u in Deurle. Een stukje wandelen voor het middagmaal leek ons de beste oplossing ook voor mijn stram gezeten benen 🙂 . We wandelden door de Dorpstraat waar nog prachtige oude huizen staan waaronder ook de pastorie.

Achter de pastorie zou een open ruimte zijn die de gemeente wil omvormen tot een groen park met zicht op de Leie (als het goedgekeurd wordt). Dan zullen we nog eens terug moeten!

Een klein wegje achter één van de huizen leidt ons naar een replica van de Lourdes Mariagrot, gebouwd kort na de eerste WO.

Onze maagjes knorden en we gingen een stukje eten. Een heerlijk gegrild kippetje dat de ober kwam aansnijden aan tafel buiten op het terras en opdienen. Zo chique moest het niet voor ons hoor, maar dat was hier het normaal. Ook leuk. Dit is ook de plaats van ontmoeting met onze mannen van Bekeken 🙂 namelijk grote foto’s op de binnendeur van het toilet. Boven de urinoirs hangt één grote foto van mannen en vrouwen. Olé!

Meer in een volgend logje.