kom op, steek je tong uit

Kom op, steek je tong uit tegen KANKER!

Saartje Vandendriessche en Goedele De  Wachter doen het ook! Kom op tegen kanker 2013.

Goedele-en-Saartje

http://www.komoptegenkanker.be/

Advertisements

ik heb niets meer te vertellen

Als ik eens een paar dagen achterstand heb met het reageren op de blogs, start ik altijd met de nieuwste eerst en ga zo naar de oudste, een beetje zoals de Chinezen.

Eergisteravond was ik een grote inhaalslag aan het doen. Ik reageerde op een blog en wat verder kwam ik nog een bericht tegen van deze persoon. Hij schreef over een trieste dag. Ik wou reageren maar er was geen link meer. Ik ging terug naar het eerste bericht en ging kijken, ook geen link meer en bovenaan de blog stond er: ik heb niets meer te vertellen.

Twee minuten later was de hele blog weg.

Heel lang was ik met deze blogger nog niet in contact maar ik had veel voeling met zijn beelden en ik vond dat hij altijd hele goede beschrijvingen of een verhaal rond zijn doen en laten gaf. Helaas ik wist niet dat hij ziek was en ik wist ook geen naam, kon hem geen berichtje sturen om afscheid of hoe moet ik het zeggen te nemen.

Verdorie ik was geschokt en er niet goed van.

Een half uurtje later kreeg ik een e-mailtje, wat was ik blij dat ik nog even iets kon zeggen, hem iets laten weten.

De strijd tegen kanker verliezen na 8 jaar is niet niks.

Hier neem ik afscheid, wanneer zal ik nooit weten …

 

huisarts past euthanasie niet toe (einde)

Donderdag

 Mijn schoonzusje weigert om de dokter te bellen. Als ze hem hoort of ziet vliegt ze hem naar zijn keel zegt ze. Ik had al gevreesd dat haar woede ook eens de bovenhand ging nemen en dat was dus vandaag. Samen met mijn broer had ze een heel mooie relatie en nu kan ze dus zijn laatste wens niet in vervulling laten gaan, het wordt haar te veel. Om 9 u belt de palliatieve thuiszorg om te vragen hoe het is. Ik antwoord dat alles in orde is. Mijn schoonzusje komt thuis van de apotheek, wat blijkt, de dokter heeft geen morfine voorgeschreven, wij zitten zonder, de apotheek heeft geen meer en de grossist ook niet, we kunnen de eerste morfine bekomen om 16 u in de namiddag want we hebben er al zoveel verbruikt dat er in de omtrek geen meer ter beschikking is. Moet mijn broer dan terug recht komen van de pijn? Dit is bij mijn schoonzus de druppel die de emmer doet overlopen. Ik bel de palliatieve thuisverpleging en zij gaan ons helpen met morfine en dormicum. Ze gaan al hun mensen bellen en vragen om deze medicatie naar het bureel te brengen zodat we mijn broer zijn pijnpomp minstens kunnen opvullen. Ik rijd om de medicatie rond 9 uur en heb een interessant gesprekje met de persoon van palliatieve. De dokter had haar gebeld om naar ons te bellen en te vragen hoe het ging, want hij vreesde dat er iets fout zat. Goed gezien van hem, hij had het dus de vorige dagen ook al gevoeld, goed zo! De dokter laat verder niets van zich horen.

Wij beslissen om te rebelleren. We nemen een A4 formaat papier en maken een bericht aan de dokter en spreken uit naam van mijn broer en mijn schoonzusje ondertekend en we leggen dat boven op de benen van mijn broer. Als hij nog eens komt kan hij er dus niet naast kijken. Om 11 u gaat de bel, de dokter. Mijn schoonzusje verdwijnt naar de slaapkamer en ik laat hem binnen en zeg hem dat hij het vandaag met mij alleen zal moeten doen. Aan mijn stem en houding kan hij al merken dat er iets ernstigs aan de hand is en dat de strijd er dus in zit. Hij loopt heel zenuwachtig en zegt dat hij niet kan slapen sinds drie dagen. Zijn oog valt op ons papier en hij wordt bleek bij het lezen. Ja maar ik kwam zeggen dat we een oplossing hebben, ik heb een tweede dokter gevonden en morgen kunnen we euthanasie toepassen. Morgen is vrijdag, 5 dagen nadat het had moeten gebeuren. Is hij met ons aan het lachen of zo?

Hij begint aan zijn kilometers in mijn broer zijn huis, veel heeft hij er gedaan. Ik was ijzig koud en heb hem eens gezegd waarop het stond. Wat kan ons het schelen dat hij niet kan eten of slapen? Hij vraagt ook niet aan ons of wij kunnen eten of slapen. Waarom heeft hij ons eens niet gebeld deze morgen als wij niet belden. Ja maar hij had schrik dat er iets fout was. Natuurlijk was er iets fout, wij waren het beu. Waarom heeft hij sinds december tot half mei de documenten van mijn broer over euthanasie niet eens ter hand genomen en bekeken? Ja daar kan hij geen antwoord op geven. Ik vraag hem wanneer zijn kinderen hun huiswerk maken, ‘s avonds of ‘s morgens? ‘s Avonds antwoordt hij mij. Daarom vraag ik hem nog eens waarom hij dan zijn huiswerk niet gemaakt heeft gedurende al die maanden? Hij geeft toe fout geweest te zijn. Ik vraag hem of hij wel beseft wat al die dagen voor ons betekend hebben en wat aan energie die ons gekost hebben? Beseft hij wel dat wij de familie er nog eens bij moeten troosten en uitleg geven? Normaal ben ik een heel emotioneel iemand en had ik in tranen uitgebarsten maar het zat mij zover dat ik ijzig was. Hij heeft nog een tijdje mogen luisteren naar mijn mening en die van mijn schoonzusje die ik vertolkte en dan heb ik hem de deur gewezen. Enfin morgen om 11 uur gaat de euthanasie dan toch door.

Mijn schoonzusje zegt, ik heb je bijna niet gehoord, je was zo kalm. Ja dat was ik. Ik vertel haar dat ik hem aan de deur gezet heb en dat de euthanasie doorgaat morgen. Ze vraagt zich af of hij vanavond niet zal komen met zijn vrouw. Ik denk dat zijn vrouw binnen vijf minuten aan de deur zal staan. Hij is al bleitend buiten gegaan en belt nu waarschijnlijk zijn madam.

Vijf minuten later zegt mijn schoonzus, zijn vrouw is daar, ik wil haar niet zien. Geen nood, ik trek mijn plan wel. Haha mijn mensenkennis is dan toch niet helemaal verdwenen, daar is madam. Ze belt aan en ik doe de deur open. Laat haar buiten staan en vraag wat ze komt doen. Ze komt praten, waarop ik antwoord dat er al voldoende gepraat is maar dat we nooit het goede antwoord hebben gekregen. Voor ons hoeft het niet meer. En is meneer komen bleiten en moet zij hem nu komen verdedigen of komt ze hun reputatie verdedigen? Ja wij hebben ze niet stuk gemaakt, dat hebben ze alleen aan zichzelf te danken. Ik laat haar dan net even de stoep op komen tot in de hal maar binnen komt ze niet. Dezelfde blabla dat ze niet kunnen slapen, maar ik antwoord dat het mijn laatste zorg is en hun probleem en dat wij ook niet kunnen slapen dat wij moeten waken. Ze durft dan nog zeggen dat ze het papier over de euthanasie niet gekregen hadden, dit was voor mij toch wel de druppel, tot ik haar herinnerde waar mijn broer en mijn schoonzus in hun kantoor zaten, de stoel, de plaats en de datum en wat er allemaal gezegd was. Toen zweeg ze en zei dat ze fout waren. Alsof dat mij opluchtte. Ze hadden ook gedacht mijn broer niet meer terug te zien na hun weekje vakantie. Waarom hebben ze dan mijn schoonzus ook niet verteld dat ze zich daar mocht aan verwachten? Ze zagen toch dat zij het niet zag of niet wilde zien. Toen heb ik madam ook aan de deur gezet. Maar toen ze bij mij was belde haar man, de euthanasie kon doorgaan vandaag in de namiddag om 17 uur, de tweede arts kon vermoedelijk de medicatie hebben deze namiddag. Moest dit nu geen 48 uur duren? Moest dit nu niet in Duitsland besteld worden? Neen het was voor handen in het ziekenhuis waar mijn broer behandeld was en het was een arts van hetzelfde ziekenhuis die kwam, een arts die in de ethische commissie zit voor euthanasie en die bereid was om mijn broer en ons uit deze vreselijke situatie te helpen. Deze zaak was door deze dokter besproken met Marc Cosijns, voorzitter van de commissie en kon doorgevoerd worden onder de benaming ‘verkorting van de levensbeëindiging’ dacht ik. Zo kwam er niets in het dossier van dr. R. te zitten (muisde hij er weer onderuit) en nam dr. B dit op in zijn dossier en was er geen sprake van euthanasie.

Waren aanwezig, dr. B, zijn huisarts en echtgenote (jammer genoeg), Palliatieve Thuisverzorging Eeklo, mijn schoonzus en mezelf.
Het overlijden zou tien minuten in beslag nemen, het heeft bij mijn broer een half uur geduurd. Hij wist waarom hij euthanasie gevraagd had. Hij is vredig gestorven op 26 mei 2011 om 17.45 uur. De rattenvanger van Gent is overleden.

Dank aan dr. B. die het sterven heel sereen heeft laten verlopen, de verpleging van het Wit Gele Kruis en de Palliatieve Thuisverzorging van de regio Eeklo (Mieke).

Geen dank aan dr. R. en dr. H., zij hebben ons laten weten dat ze twijfelen of ze nog patiënten met pancreaskanker gaan opvolgen of ze nog ooit euthanasie gaan uitvoeren of begeleiden. Hoopvol voor hun patiënten die kanker krijgen aan de pancreas! Nee sorry mijnheer maar voor deze ziekte zoek je maar een andere huisarts….

Mij om het even maar wat was er fout met het ingevulde formulier van mijn broer, waar de dokters stiekem alle exemplaren van meegenomen hebben bij mijn schoonzus (eentje zat al in mijn handtas, hebben ze dus niet).
Waarom zijn huisartsen zo slecht geïnformeerd of kennen ze de wet op euthanasie niet?
Waarom heeft mijn broer zolang moeten liggen?
Waarom hebben wij dit allemaal nodeloos moeten meemaken? Beseft men wel wat wij doorstaan hebben?
En nog zoveel andere vragen.

Mijn broer heeft van de maandag tot en met de woensdag 3.210 mg morfine toegediend gekregen, 770 mg dormicum en 90 mg valium. Was dit nodig? Neen als de dokter zijn plicht gedaan had.

Je kan het hele verhaal lezen via onderstaande link:

https://mijnnikonenik.wordpress.com/euthanasie-weigering/

Sorry webbies maar het moest er eens uit, het was teveel aan het worden. Volgende keer terug fotografie.

de dag dat ik had moeten sterven (deel I)

Dit is geen fictie maar harde realiteit. In het vervolg van het artikel zal je begrijpen waarom ik dit één keer neerpen en er iets moet meedoen. Ik wil andere mensen dit leed besparen.

Van zodra mijn broer het verdict gekregen had over zijn kanker heeft hij in december 2010 een “Wilsverklaringen inzake mijn gezondheidszorg en levenseinde” laten opmaken waarin hij duidelijk heeft gemaakt dat hij euthanasie wenst bij onomkeerbaar buiten bewustzijn zijn. De getuigen hebben getekend en er is een vertegenwoordiger aangesteld voor het geval hij niet zelf meer zijn rechten als patiënt kan uitoefenen. Het document werd afgegeven aan zijn huisdokter in de loop van december evenals de huisarts zijn vrouw en optredend als tweede arts en aan de behandelende arts in het ziekenhuis en er wordt een document bij hem thuis bewaard. Bij het afgeven van het document aan zijn huisarts vraagt mijn broer uitdrukkelijk of hij een tweede arts moet zoeken. De huisarts roept er zijn vrouw bij die ook arts is, ze bekijken het document 5 sec. en antwoorden dat zijn echtgenote zal optreden als tweede arts. Bij het afgeven van het document aan de behandelende arts in het ziekenhuis wordt er positief gereageerd dat alles in orde is. Mijn broer heeft altijd van jongsaf aan gezegd dat als hem iets overkwam hij een ”picure” wou. Hij wou niet afzien zoals ons vader en ook niet stikken in zijn longvocht zoals ons moeder.

De twee laatste weken van zijn leven ben ik samen met zijn vrouw dag en nacht bij hem gebleven. Ik heb hen de ruimte gegeven voor hun privacy momenten. Na een week en enkele dagen ziekenhuis mochten we naar huis (de vrijdag), zijn infectie was bestreden maar de maagbloedingen waren niet gestopt en het was nog maar de vraag of we met medicatie de ammoniak uit zijn lever konden houden, maar het was naar huis om te sterven. Hoeveel tijd we nog hadden en wat stond ons te wachten, bleven open vragen. Samen met de palliatieve zorg, zijn vrouw en ik vraagt mijn broer thuis te kunnen sterven. We willen hem dit niet ontnemen  en liever thuis dan in een ziekenhuis als het mogelijk is en mijn broer heeft nog plannen de komende weken. Ik dring nog even aan bij de Palliatieve coördinator wat er ons van timing te wachten te staat en hij antwoordt: volgende week. Ik hou dit nieuws voor mij, mijn broer ziet er nog redelijk uit en stapt zelf nog, dus we trekken naar huis.

De volgende dagen eet mijn broer met ons mee en het smaakt hem. Soms moet hij overgeven andere keren niet maar we zijn vooral bezorgd dat hij zijn medicatie binnenhoudt en zeker de medicatie om de ammoniak te verwijderen uit zijn lichaam zodat hij niet zijn hersenen vergiftigd en in een coma belandt (dat had ik opgevangen in het ziekenhuis).Via pleisters voor 2 dagen kreeg hij 300 mg morfine en via een pijnpomp kreeg hij 300 mg morfine over 24 uur. Vanaf de zondag begon hij zwakker te worden, minder wakker, veel slapen en af en toe weg met zijn gedachten of elders ver weg. Was de ammoniak al zijn werk aan het doen? De nacht van zondag op maandag heeft hij een nacht van doodonrust. Dat heb ik bij mijn ouders en andere familie ook ervaren. Doodonrust is onrustig ronddwalen, onnodige dingen willen doen, gefixeerd zijn op bepaalde zaken en af en toe in het verleden zitten. Maar vooral rondlopen. Hij vraagt dan ook ‘s nachts of morgen zijn huisdokter terug is want die gaat hem bij staan, hem niet alleen laten en hem helpen, want hij heeft het al verschillende keren beloofd en de papieren zijn in orde. Hij was gerustgesteld. Meerdere keren heeft hij mij immers verteld dat zijn huisarts hem gaat helpen een inspuiting te geven en dat hij op hem kan rekenen. Hij was daar zo gelukkig mee want zijn doodstrijd moesten wij vooral niet meemaken, hij wou niet dat we dat zagen, weg was wat hij wilde.

De maandagmorgen blijft hij onrustig ronddolen zowel letterlijk als figuurlijk. We zijn bang want zijn benen, kunnen die hem nog wel dragen? Hij is minstens 35 kg vermagerd. We besluiten toch de huisarts te bellen niettegenstaande die pas uit verlof is, maar het is nodig, Heeft mijn broer pijn? Geraakt hij in coma door de ammoniak? Klaar is hij zeker niet meer, eten gaat niet meer en als we hem zijn medicatie doen nemen, weet hij niet goed meer hoe hij dat moet doen en geeft ze onmiddellijk weer over. Geen goed nieuws dus.

De dokter komt aan, praat even met mijn broer maar dringt niet tot hem door. De enige stem waar hij nog iets of wat naar luistert is de mijne. De dokter gaat hem zoals hij al meerdere keren gedaan heeft hem een extra inspuiting morfine toedienen. Mijn broer zit in de zetel, krijgt de inspuiting, doet zijn ogen toe en verroert geen vin meer uren lang, hij is weg: coma? Het was toen 10.30 uur maandag 23 mei 2011. Om 16 uur ligt hij nog in de zetel en heeft geen mm verroerd, niet gesproken, zijn ogen niet meer opengedaan, niets, hij is weg………..

(wordt vervolgd)

Je kan het hele verhaal lezen via onderstaande link:

https://mijnnikonenik.wordpress.com/euthanasie-weigering/