Zomerstop – Summer stop

a walk – wandelen – in Aarschot II (11 foto’s)

double click on an image to enlarge – alle foto’s zijn aanklikbaar om te vergroten

We gaan verder met onze wandeling in Aarschot – deel I – via de grote parking aan het zwembad en dan de hoogte in op de oude stadsvesten om via een wijk en allemaal trapjes terug naar beneden te komen.

Op mijn weg naar boven kwam ik de zeeldraaier tegen (zeel = touw). Dit beeldje staat op de ruine van de oude stadsvesten op de Brakepoort. Het verwijst naar het zeeldraaien, een belangrijke huisnijverheid die in deze wijk veel beoefend werd.

De overbekende uitzending van Echo, waarbij enkele Aarschotse werklieden ongewild de hoofdrol speelden, toonde vier werknemers van de stad die in de vrieskou een verzakking in het wegdek herstelden. Dat de koude hen parten speeld was duidelijk te merken in de reportage. Dankzij deze tragikomedie werd het liedje van Louis Neefs ‘Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb’ beroemd – beslist eens kijken! De vier werklieden kregen in 2000 hun eigen betonnen beeld. Kunstenaar Roland Rens.

De collegiale Onze-Lieve-Vrouwekerk in Aarschot, een oude bedevaartsplaats, is één van de eerste gebouwen van de hooggotiek in Brabant. Het imposante gebouw werd opgetrokken tussen 1337 en 1450. Met haar kerk en toren in drie steensoorten (ijzerzandsteen uit de plaatselijke steengroeven, witte kalksteen van Gobertingen en baksteen), is zij een typisch voorbeeld van de Demergotiek. Het gedeelte van het hoogkoor, waar witte en bruine steenlagen elkaar afwisselen, werd gebouwd op het einde van de 14e eeuw. Sinds 1938 is de kerk een beschermd monument.

De sarcofagen van pastoors-dekens Philippe Corten (1824-1837) en Petrus Johannes De Wit (1838-1868) werden of worden gerenoveerd.

Het Sint-Rochusbeeld is een beeld van de beschermheilige van de stad. Het beeld staat in het midden van een heuvelachtig perk van kasseien en ijzerzandsteen. Dit landschap verwijst naar Aarschot in het Hageland. Kunstenaar Roland Rens.

Word vervolgd.

Wandelen in Aarschot – a walk in Aarschot I

double click on a picture to enlarge – alle foto’s zijn aanklikbaar en in groter formaat te bekijken

 

Zondag 24 juni tussen al het #REDTOGETHER door even een wandeling in Aarschot.

Mijn vertrekpunt was het stedelijk museum. In het Stedelijk Museum kom je alles te weten over de stad en haar rijke geschiedenis. Naast de vaste collectie zijn er ook regelmatig tijdelijke tentoonstellingen. Sinds 2012 brouwt de stad de Aarschotse Bruine in haar eigen stadsbrouwerij. In ’t Bruine Café kan je een lekkere Bruine proeven.

Het museum had ik als eens bezocht met mijn kleinkinderen, dus nam ik nu alleen een foto van de reuzen Bacchus en Bacchussin.

 

In het jachtige leven is er geen tijd meer voor het schrijven van mooie brieven. Jammer want in deze prachtige brievenbus had ik wel een kattenbelletje willen nalaten.

Oh mooie posthoorn

Je wekt mijn slaapschrijftalent

Mijn oud hand tintelt.

Een overwoekert trapje laat me nog wat verder dromen

 

 

om met een schok wakker geschud te worden

Ik mag de Demer oversteken en geniet van enkele mooie uitzichten.

Een doorkijkje en een vintagewinkeltje…

Arthur Meulemans (Aarschot, 19 mei 1884 – Etterbeek, 29 juni 1966) was een Vlaams componist, dirigent en muziekpedagoog.

 

 

 

De Sint-Rochustoren is het enige overblijfsel van de voormalige lakenhal in de Belgische plaats Aarschot en ligt aan de Grote Markt. De gotische toren werd omstreeks 1300 opgetrokken in ijzerzandsteen. In de nis aan de straatkant is een beeldje van Sint-Rochus geplaatst, samen met Onze-Lieve-Vrouw een belangrijke heilige in de stad. De toren diende tot 1794 als gevangenis, folter- en gijzelaarskamer. Later werd het gebouw gebruikt als politiebureau en dienst voor toerisme. Op 25 maart 1938 werd de toren als monument geklasseerd.

Voor de Sint-Rochustoren staat het oorlogmonument met als opschrift:

Aan onze helden en martelaren
1914 – 1918
1940 – 1945
het dankbare Aerschot

Ik ben bij de Grote Markt aangekomen en zie, daar kan ik nog een ouderwets briefje posten en mijn moto parkeren! Helaas is er voor de rest geen bankje of groen te zien behalve een paar bloembakken.

Dan maar verder wandelen naar de Demerwachter. Het beeld is een imposante bronzen sculptuur. De vertrouwenwekkende opzichter tussen het riet en de oever kijkt toe of het water wel zuiver blijft.

Ik wandel nog een stukje langs de Demer waar ik plots herinnerd word aan een foto van Willy Duvel 19 april 2018.

 

Een dame is druk bezig de vogels en eendjes te voederen. Ze weten waar ze moeten zijn.

 

Wordt vervolgd