Grammene / 1 (6 foto’s)

We, Fotorantje en ik, starten onze wandeling aan de Sint-Jan-Baptistkerk te Grammene.

Grammene is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van Deinze. Het is een landelijk dorp aan de Leie en de Oude Mandel. Met 300 ha de kleinste fusiegemeente van Deinze.

De oudste vermelding Grimmine (1121) zou afgeleid zijn van het oud-Germaans grimminja (= grimmig).

8 hoekige toren

De knotwilgen samen met de linden omarmen de kerk.

Voorbij de kerk stappen we tot aan de oude Leie. Een groep ganzen is hier neergestreken blijkbaar om te overwinteren.

Het zonnetje schijnt maar de open ruimte en de ijzige wind maken het even koud aan de oren en handen.

De blauwe maar ijzige lucht weerspiegelt zich in het water.

Wordt vervolgd…

Lorenzobrug – bridge Lorenzo: een brug met een bewogen geschiedenis

Aan de ‘Lorenzo’ brug van Grammene – waar nu recent een officieel naambordje staat – zijn heel wat verhalen verbonden. Toen ‘het Tielts routse’ of de spoorwegverbinding Deinze – Tielt – Ingelmunster in 1855 in gebruik werd genomen, kon dat pas na de bouw van een brug over de Leie. In die tijd had een koning nog veel macht. Leopold I vroeg een spoorlijnverbinding naar zijn villa in De Panne en die kwam er. ‘Kunstwerken’ zo betitelen de ingenieurs van openbare werken hun creaties. In het geval van de spoorwegbrug Deinze – De Panne over de Leie(arm) in Grammene een terechte benaming.

De eerste draaibrug dateert al van 1855 toen de ijzeren weg Deinze-Tielt-Ingelmunster in gebruik werd genomen. Die eerste treinen over de brug waren een groot spektakel  en een zondagsuitstap voor mensen uit de omgeving.  

De latere vierendeelbrug, naar de architect Julien Arthur Vierendeel, werd gebouwd in 1931. De constructie gebeurde op dezelfde manier als de Eifeltoren, losse profielen werden met 80.000 klinknagels aan elkaar gehecht. Die bouten zijn trouwens goed zichtbaar. De Kanegemse monteur  Sabbe verloor het leven bij de werkzaamheden.

Er was zelfs een Grammense versie van Streuvels ‘de teleurgang van de waterhoek’. De ingenieur die de werken leidde, trouwde met een Grammense herbergiersdochter.

De brug kende tijdens de Tweede Wereldoorlog een bewogen geschiedenis die sterk verweven is met het dorp. Op 25 mei 1940 stonden de Duitse regimenten aan de Leie. Om hun opmars af te remmen bliezen genietroepen van de Ardeense Jagers de brug op. Een officier meende een aanvallende Duitse patrouille te zien, maar achteraf bleek het om Belgische soldaten te gaan.

In 1942 werd de constructie onder Duits toezicht hersteld en verdubbeld. De spoorwegbrug was van cruciaal belang om materiaal te vervoeren voor de bouw van de Atlantikwal. Grammenaar Roger Neirinck vertelde nog met bewondering over het vakmanschap van de Waalse monteerders.

Bij een geallieerd bombardement in het dorp werd de stationswijk deels verwoest. Doordat iedereen aan het werk was, vielen er slechts enkele gewonden. Maar de geviseerde brug bleef nagenoeg ongedeerd. De Duitsers vernielden dan zelf de brug bij hun aftocht in september 1944, zodat in 1945 een herstelling diende te gebeuren. 

In 1992 stond Grammene in rep en roer toen de NMBS aankondigde de brug te vervangen door een betonnen constructie, maar wel zonder oversteek voor fietsers en voetgangers. Dit impliceerde dat de Leihoek nog meer geïsoleerd zou geraken. Een actiecomité met  Laurent Vanhaesebrouck, die vlakbij de brug woonde, als woordvoerder, verzamelde meer dan 2.000 handtekeningen. Uiteindelijk zou de NMBS van mening veranderen en heet de brug in de volksmond sindsdien Lorenzobrug. 

In de jaren zeventig was ook het behoud van de Leiearm, na het rechttrekken van de Leie lange tijd onzeker. Terwijl de lokale overheden de Leiearmen wilden dempen en er landbouwgrond van maken, kwam er een tegenbeweging op gang waaraan kunstenaars en prominenten zoals Roger Raveel aan  deelnamen. Zij trokken met deze ecologische actie avant la lettre aan het langste eind waardoor ook dit stukje natuur, dat doorloopt tot in Noorderwal Deinze, een groene oase en wandelgebied is geworden.

Meer streekgeschiedenis via: www.facebook.com/landvannevele

Langs de Leie – walking along the Leie / 1

Parochiekerk Sint-Jan-Baptist te Grammene (Deinze)

De parochiekerk Sint-Jan-Baptist is zoals de oudste typische Leiekerkjes ingeplant op een lichte verhevenheid aan de linker buitenbochtoever van een oude afgesneden arm van de Leie. De site is gelegen op de rand van een terrasrestant (kouterrug) aan de buitenbochtzijde van de rivier. De neogotische kerk ontworpen door Henri Valcke wordt omringd door een ovaal kerkhof, omgeven door leilinden, hagen en een rij knotwilgen.

https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/38149 historiek en legende.

The parish church of Saint Martin and Saint Eutropius in Gottem is planted on a small hill west of an old Lys-arm. Within the same time period the Saint-John the Baptizer Church in Grammene was also built along an old Lys-arm. Two sisters couldn’t decide where to have the church built. so they both built their own form bricks. Each is surrounded by a graveyard.

Dinsdag 26 januari 2021, het werd tijd om weer eens naar een ander gebied te trekken dan mijn eigen kleine omgeving en zeker nu mijn rug aan de beterhand was en ik in geen anderhalve maand was buiten gekomen. Ook een ander bloggertje had nood aan het zien van andere takken en bomen dan die van de Brielmeersen en dus trokken we naar een dorpje in de buurt van Deinze, namelijk Grammene om een toertje te wandelen.

Park Elzenhof Aarschot / 1 (9 foto’s)

Woensdag 18 november een mooie zonnige en warme dag 17°

Landschappelijk park met vijver, aangelegd rond 1850 naast buitenverblijf, later omgebouwd tot eclectisch kasteel; oorspronkelijk 7 hectare lusthof, rond 1900 bijna 14 hectare, later weer gehalveerd; diverse oude en zeldzame bomen.

Geniet van de natuur en de foto’s.

Dubbel klik op een foto om te vergroten – double click on a picture to enlarge

Bron: Elzenhof

Wordt vervolgd – to be continued

Ferme de Wahenge(s) – Beauvechain (8 foto’s)

Wahenges is een hoeve gelegen in de Belgische gemeente Bevekom ( Beauvechain – provincie Waals-Brabant), meer bepaald in de plaats Sluizen (l’Ecluse – Bevekom). Wahenges heeft een verleden die terug gaat tot de Romeinse tijd. Sinds 1994 is de site beschermd erfgoed van het Waalse Gewest; in 2013 verwierf het de erkenning van uitzonderlijk patrimonium van Wallonië.

privé-domein

Vanaf de 1e à 3e eeuw stond op deze plek een Gallo-Romeinse villa. De villa lag op een open plek in het Kolenwoud of Silva Carbonaria. De villa was de residentie van een landbouwexploitatie. De villa lag naast de bron van het riviertje Schoorbroekbeek. De resten van de villa zijn terug te vinden in het bos naast de huidige boerderij.

Het bos heeft de villaresten overwoekerd. In dit bos bevinden zich eveneens twee kleine tumuli. De tumuli dienden als begraafplaats voor de Gallo-Romeinse bewoners van Wahenges. De ontdekking van de Gallo-Romeinse villa gebeurde in 1938. De opgravingen vonden plaats in 1946 en een tweede maal in de jaren 1971-1978. De naam Wahenges stamt niet uit de Romeinse tijd maar van later, toen Franken de streek bevolkten. De naam zou betekenen de mensen van Waha.

In 1147 schonken de lokale heren Henri van Jauche en Willem (Guillaume) van Dongelberg grote terreinen in Sluizen (hertogdom Brabant) aan de abdij van Averbode. Wahenges, gelegen in Sluizen, werd alzo eigendom van de orde der norbertijnen. Sluizen lag tussen twee Luikse enclaves in Brabant, namelijk tussen Bevekom en Hoegaarden. In 1149 bouwden de norbertijnen van Averbode in Wahenges een grote schuur naast de resten van de Romeinse villa. De monniken hadden deze grangia of opslagschuur nodig bij de landbouwontginning in Sluizen. De boerderij van Wahenges werd uitgebouwd in de loop van de 13e eeuw; ook het landbouwgebied breidde uit, tot buiten de grenzen van Sluizen. Vanaf de 14e eeuw woonden er pachters op de boerderij. In de loop van de 17e eeuw plunderden Franse, Hollandse en Spaanse troepen de abdijhoeve van Wahenges (Spaanse Nederlanden).

Het duurde tot de jaren 1720-1730 (Oostenrijkse Nederlanden) alvorens de abdij van Averbode haar hoeve heropbouwde. De abdijhoeve van Wahenges werd groter dan de eerste. De hoeve kent een grote vierkanten bouw, met woonhuis, stallingen, schuren, kelders en een duiventil. Het wapen van de toenmalige abt Van der Steghen, met het jaartal 1724 aan het poortgebouw, herinnert aan deze bouwperiode. Zijn devies was Prudentia en Vigilentia, door voorzichtigheid en waakzaamheid. Abt Vanden Panhuysen liet zijn wapenschild aanbrengen aan het woonhuis (1729). Het woonhuis voor de pachters heeft een voorgevel van tien vensters naast elkaar.

Er volgde nog de bouw van de Sint-Niklaaskapel tegenaan het woonhuis, in 1742, en van de hoevezolder in 1769. De abdijhoeve was dan klaar. Het huidige uitzicht van de hoeve van Wahenges gaat terug tot de heropbouw tijdens de 18e eeuw. 

Tijdens de Franse tijd in België verkochten de norbertijnen de hoeve van Wahenges (1795).

Begin 20e eeuw was de hoeve eigendom van graaf Maurice August Lippens, minister in België. Langdurige restauratiewerken vonden later plaats in de 20e en 21e eeuw. Het is beschermd erfgoed van het Waalse Gewest. Tegenwoordig is de hoeve van Wahenges deels bewoond en deels beschikbaar voor evenementen.

Bron: Wikipedia

donderdag 26 november

Volgende keer bekijken we de Postindustriële pagodes van Julos Beaucarne

Bedevaartsoord – pilgrimage site (7 foto’s)

MET MOEDER OP DEN OFFERBERG

Het bedevaartsoord bij de Donkkapel ligt op de Kapelleberg die als cultusplaats van Onze-Lieve-Vrouw minstens opklimt tot de 14de eeuw. Sinds de toewijding van de bedevaartkapel in 1652 aan Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën ontstond hier een ommegang met zeven houten kapelletjes. In 1935 werd een monumentale calvarieberg met beeldhouwwerk van de kunstenaar Aloïs De Beule opgericht.

Geboortegrot – crypte
DE STAL VAN BETHLEHEM

Eerwaarde Heer Cyriel Willems liet nog een geboortegrot of “De stal van Betlehem” onderin de rotsstructuur bijmaken met beelden afkomstig uit het atelier van Aloïs De Beule, die werd ingewijd op 20 mei 1937. Gelet op de signatuur op de Mariafiguur in de grot en aantekeningen in het Liber Memorialis in de kapelanie van Bareldonk, werd het geheel na zijn dood afgewerkt door zijn medewerkers onder leiding van zijn zoon Albert.

Rechts van de grot staat voor erediensten in openlucht een buitenaltaar opgesteld met de symbolische voorstelling van de vier evangelisten, gesculpteerd in zandsteen. De vier steunen of pijlers van het altaar tonen Marcus als leeuw, Johannes als adelaar, Matheus als mens en Lucas als rund. Het werd door de beeldhouwer Vic Temmerman aan de pastoor geschonken in 1969.

Kunstenaar: A. De Beule

We verlaten het terrein en rijden naar een plaats waar we ons in een Zuid-Frans dorpje gaan wanen.

Ik vrees dat dit voor altijd een ‘inside joke‘ zal blijven maar gelachen hebben we wel.

Na dit avontuur hadden we wel een drankje verdiend en moesten we ook stilletjes aan huiswaarts. De dag was weer veel te snel voorbij…

Bron: https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/84710

Donkkapel – Donkchapel (6 foto’s)

Hier zetten we ons avontuur verder… Donklaan in Uitbergen (deelgemeente Berlare).

Ook genaamd kapel van Onze-Lieve-Vrouw van 7 Weeën.

De kapel zou minstens opklimmen tot begin 14de eeuw met mogelijke vergroting of heropbouw in de 15de eeuw. Heden lichtgeel gekaleide kapel op gepikte plint, opgetrokken van kalkzandsteen met verwerking van arduin voor de omlijstingen van de muuropeningen en de afwerking van de geveltop. Het uitzicht van de huidige voorgevel dateert van 1774. 

Schilderij met de voorstelling van de Boodschap aan Maria in het altaarstuk met het wapenschild van de schenker en het monogram van de schilder: A.B.S.Q, uit de 18de eeuw.

Beeldhouwwerk. Gepolychromeerde houten beelden van Sint-Antonius, Sint-Rochus, Sint-Jan en Sint-Eligius.

Oorspronkelijk gepolychromeerde plaasteren kruiswegtaferelen in reliëf, in de jaren 1950 witgeschilderd en voorzien van nieuwe lijsten.

Glasraam: In Memoriam Patris – Schenking: Stefanie T.C. Snellaert

Buiten gingen we de buurt rond de kapel nog even verkennen en we liepen binnen in een bedevaartcomplex… dat is voor een volgend logje

Bron: https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/84709

Kasteel en park van Berlare – Castle Berlare / 1 (13 foto’s)

Tijd om nog eens op stap te gaan met Fotorantje. Het zonnige weer van vorige week deed ons het uitstapje uitstellen wegens te warm. Maar woensdag op de ‘laatste’ mooie dag van de week gebeurde het!

Het Kasteel van Berlare is een kasteel in de Belgische gemeente Berlare. Het huidige bouwwerk dateert uit de 18e eeuw en werd in opdracht van Aloysius vanden Meersche, de toenmalige heer van Berlare, gebouwd. Het kasteel wordt omgeven door een grote tuin in landschappelijke stijl met dreven, een bos en vijverpartijen. Sinds 2012 is het kasteelpark toegankelijk voor wandelaars en fietsers. Het kasteel en de bijgebouwen zijn niet toegankelijk voor het publiek.

Twee 18de-eeuwse bijgebouwen in rococostijl staan parallel tegenover elkaar aan weerszijden van het voorplein van het kasteel. De noordelijke dienstvleugel omvatte de koetsierswoning, paardenstal en hovenierswoning, de zuidelijke vleugel een werkplaats, het wagenhuis, de woning van de paardenknecht en een paardenstal met zadelkamer. 

Tussen de paardenstallen en de vijver staat een serre, aangebouwd tegen de stallen en een langgerekt kippenhok met duiventoren, centraal bekroond door een opvallende duiventil in de vorm van een achthoekige dakruiter met spits.

Dubbel klikken op een foto om te vergroten – double click on a picture to enlarge.

Wordt vervolgd

Watermolen van Rotselaar – water mill / 2 (10 pics)

De start van de corona-maatregelen, er waren best nog wat meer vliegtuigen in het luchtruim.

Vanuit een ooghoek en vanuit de verte had ik twee witte vlekken opgemerkt en dat nodigde uit tot nader onderzoek.

Twee zwanen waren hun middagpauze aan het houden in het zonnetje.

Oeps te dicht moest ik niet naderen, er was er eentje een beetje boos aan het worden.

Dan maar veilig nog wat genieten van de omgeving van de Dijle.

Het wegje was ten einde en daar stond ik dan te midden van de boer zijn veld. Even over het veld naar de weg wandelen, het land lag er droog en hobbelig bij. Gelukkig kon mijn gesukkel niet veel kwaad aanrichten aan de gewassen.

Nog een laatste blik op de watermolen en weer richting huiswaarts. En hier zitten we dan nog steeds ‘in ons kot’ bijna een maand later.

EINDE – END