Uit het leven

Dit is geen fictie maar harde realiteit.

Van zodra mijn broer het verdict gekregen had over zijn kanker heeft hij in december 2010 een “Wilsverklaring inzake mijn gezondheidszorg en levenseinde” laten opmaken waarin hij duidelijk heeft gemaakt dat hij euthanasie wenst bij onomkeerbaar buiten bewustzijn zijn. De getuigen hebben getekend en er is een vertegenwoordiger aangesteld voor het geval hij niet zelf meer zijn rechten als patiënt kan uitoefenen. Het document werd afgegeven aan zijn huisdokter in de loop van december evenals de huisarts zijn vrouw en optredend als tweede arts en aan de behandelende arts in het ziekenhuis en er wordt een document bij hem thuis bewaard. Bij het afgeven van het document aan zijn huisarts vraagt mijn broer uitdrukkelijk of hij een tweede arts moet zoeken. De huisarts roept er zijn vrouw bij die ook arts is, ze bekijken het document 5 sec. en antwoorden dat zijn echtgenote zal optreden als tweede arts. Bij het afgeven van het document aan de behandelende arts in het ziekenhuis wordt er positief gereageerd dat alles in orde is. Mijn broer heeft altijd van jongsaf aan gezegd dat als hem iets overkwam hij een ”picure” wou. Hij wou niet afzien zoals ons vader en ook niet stikken in zijn longvocht zoals ons moeder.

De twee laatste weken van zijn leven ben ik samen met zijn vrouw dag en nacht bij hem gebleven. Ik heb hen de ruimte gegeven voor hun privacy momenten. Na een week en enkele dagen ziekenhuis mochten we naar huis (de vrijdag), zijn infectie was bestreden maar de maagbloedingen waren niet gestopt en het was nog maar de vraag of we met medicatie de ammoniak uit zijn lever konden houden, maar het was naar huis om te sterven. Hoeveel tijd we nog hadden en wat stond ons te wachten, bleven open vragen. Samen met de palliatieve zorg, zijn vrouw en ik vraagt mijn broer thuis te kunnen sterven. We willen hem dit niet ontnemen en liever thuis dan in een ziekenhuis als het mogelijk is en mijn broer heeft nog plannen de komende weken. Ik dring nog even aan bij de Palliatieve coördinator wat er ons van timing te wachten te staat en hij antwoordt: volgende week. Ik hou dit nieuws voor mij, mijn broer ziet er nog redelijk uit en stapt zelf nog, dus we trekken naar huis.

De volgende dagen eet mijn broer met ons mee en het smaakt hem. Soms moet hij overgeven andere keren niet maar we zijn vooral bezorgd dat hij zijn medicatie binnenhoudt en zeker de medicatie om de ammoniak te verwijderen uit zijn lichaam zodat hij niet zijn hersenen vergiftigd en in een coma belandt (dat had ik opgevangen in het ziekenhuis).Via pleisters voor 2 dagen kreeg hij 300 mg morfine en via een pijnpomp kreeg hij 300 mg morfine over 24 uur. Vanaf de zondag begon hij zwakker te worden, minder wakker, veel slapen en af en toe weg met zijn gedachten of elders ver weg. Was de ammoniak al zijn werk aan het doen? De nacht van zondag op maandag heeft hij een nacht van doodonrust. Dat heb ik bij mijn ouders en andere familie ook ervaren. Doodonrust is onrustig ronddwalen, onnodige dingen willen doen, gefixeerd zijn op bepaalde zaken en af en toe in het verleden zitten. Maar vooral rondlopen. Hij vraagt dan ook ‘s nachts of morgen zijn huisdokter terug is want die gaat hem bij staan, hem niet alleen laten en hem helpen, want hij heeft het al verschillende keren beloofd en de papieren zijn in orde. Hij was gerustgesteld. Meerdere keren heeft hij mij immers verteld dat zijn huisarts hem gaat helpen een inspuiting te geven en dat hij op hem kan rekenen. Hij was daar zo gelukkig mee want zijn doodstrijd moesten wij vooral niet meemaken, hij wou niet dat we dat zagen, weg was wat hij wilde.

De maandagmorgen blijft hij onrustig ronddolen zowel letterlijk als figuurlijk. We zijn bang want zijn benen, kunnen die hem nog wel dragen? Hij is minstens 35 kg vermagerd. We besluiten toch de huisarts te bellen niettegenstaande die pas uit verlof is, maar het is nodig, Heeft mijn broer pijn? Geraakt hij in coma door de ammoniak? Klaar is hij zeker niet meer, eten gaat niet meer en als we hem zijn medicatie doen nemen, weet hij niet goed meer hoe hij dat moet doen en geeft ze onmiddellijk weer over. Geen goed nieuws dus.

De dokter komt aan, praat even met mijn broer maar dringt niet tot hem door. De enige stem waar hij nog iets of wat naar luistert is de mijne. De dokter gaat hem zoals hij al meerdere keren gedaan heeft hem een extra inspuiting morfine toedienen. Mijn broer zit in de zetel, krijgt de inspuiting, doet zijn ogen toe en verroert geen vin meer uren lang, hij is weg: coma? Het was toen 10.30 uur maandag 23 mei 2011. Om 16 uur ligt hij nog in de zetel en heeft geen mm verroerd, niet gesproken, zijn ogen niet meer opengedaan, niets, hij is weg………..

Om 16 uur nemen mijn schoonzus en ik mijn broer op en leggen hem in het ziekenhuisbed in de living. Het oppakken moet pijn doen want hij reageert en wil uit dat bed. Maar met al die medicijnen kunnen we hem niet alleen laten rondlopen. Na een vijftal minuten wordt hij weer rustig en blijft liggen om zich nooit meer te bewegen.

Rond 19 u komt de huisarts langs met zijn echtgenote (tweede arts – zie vorig art.). Mijn schoonzus spreekt hen aan over de toepassing van euthanasie. Van op mijn plaats, was het nu echt of in mijn verbeelding, zie ik de huisarts achteruit deinzen en maak de bedenking dat hij nooit euthanasie gaat toepassen niettegenstaande zijn akkoord. Ze babbelen zich er uit en beloven dat ze morgen om 9 u (dinsdag) terugkomen. Ik durf niets te zeggen tegen mijn schoonzusje van mijn sombere gedachten maar ben kwaad dat de laatste wil van mijn broer niet uitgevoerd zal worden, razend.

De hele nacht waken we bij mijn broer, mijn schoonzus ligt op een bedje naast het ziekenhuisbed en ik lig op de zetel. We luisteren naar zijn ademhaling. Om 9 u komt de dokter met de mededeling dat hij geen euthanasie kan toepassen want de documenten zouden niet in orde zijn! Wat????????? En er zou geen medicatie in België voor handen zijn om euthanasie toe te passen, die moet besteld worden in Duitsland en dat duurt 48 uur. Ooit zo’n onzin gehoord? Ik niet. Mijn woede bereikt het kookpunt maar ik blijf kalm voor mijn schoonzusje en mijn broer, misschien hoort hij ons. Geen discussiëren aan, de euthanasie gaat niet door. Dus de laatste wil van mijn broer wordt niet uitgevoerd. Wel wordt er met morfine gespoten maar verder niets. Mijn broer ligt daar maar te liggen, geen drinken, geen eten, alleen in coma.

In de loop van de voormiddag moet hij braken, koffiegruis. Hij heeft nog steeds maagbloedingen en dat gestolde bloed is als koffiegruis, zwart en donker en bijzonder zurig. Alles wat met dat koffiegruis in aanraking komt moeten we wegdoen, het is aangevreten. We nemen hem in onze armen en heffen hem omhoog om over te geven anders stikt hij. Hij geeft zoveel keren over dat we hem zelfs niet tijdig andere kledij kunnen aandoen. We bellen de dokter. Of iemand die in coma is nog kan overgeven? Ja antwoordt hij omdat het een sub-coma is. Wat is verdomme het verschil?

De arts komt ‘s middags, zegt dat hij er niet kan van eten en spuit weer morfine en iets om zijn maag te kalmeren. In de namiddag zelfde scenario en daarbij krijgt hij nog de hik. Bij iedere hik gaat heel het lichaam omhoog en davert het bed. Het duurt uren en uren. Maag gekalmeerd??? We hebben hem weer eens in onze armen om hem te laten overgeven, mijn schoonzusje zegt tegen hem, ‘bolleke het is genoeg geweest hé’, hij doet zijn gesloten oogleden open, zijn ogen zijn al wazig en hij antwoordt ‘ja’. We schrokken ons rot, kon hij ons dan toch nog horen? De dokter had toch gezegd dat hij niets meer voelde of hoorde! Met doekjes en stokjes maken we zijn mond en neus proper want het koffiegruis vindt zijn weg langs alle kanten. We worden dat overgeven en hikken beu en bedenken wat als hij dit nog allemaal bewust meemaakt? Zijn laatste wil wordt niet uitgevoerd! Hij wil dit niet! We bellen terug naar de dokter. Om 17 u komt hij, vraagt aan het bezoek om weg te gaan en zegt tegen ons dat hij iets gaat doen, hij gaat mijn broer helpen. Eindelijk! Hij krijgt een inspuiting. We gaan best bij hem staan want bij het inspuiten kan hij sterven of het zijn toch zijn laatste uren…. (1x). ‘s Avonds komt de dokter terug met zijn echtgenote en er wordt hem weer zo’n inspuiting gegeven. We gaan best bij hem staan want bij het inspuiten kan hij sterven of het zijn toch zijn laatste uren…. (2x). We moeten de volgende dag om 7 u naar de arts bellen.

Woensdag

De hele nacht waken we en luisteren we naar zijn ademhaling. Die blijft stabiel geen verschil te merken. De hik is opgehouden en het bloeden moet ook gestopt zijn. 7 u woensdag bellen we de dokter, hij komt om 9 uur weer zo’n inspuiting geven. We gaan best bij hem staan want bij het inspuiten kan hij sterven of het zijn toch zijn laatste uren…. (3x). Met iedere inspuiting gaat zijn bloeddruk naar beneden maar hij komt steeds terug.

In tussentijd vragen de familie en de buren zich af waarom mijn broer daar nog ligt en nog niet overleden is. Waarom wordt de euthanasie niet toegepast? In het dorp wordt er druk gesproken over deze schande. Wij rijden op en af naar de apotheek om morfine en dormicum te halen. Dormicum samen met morfine is het medicijn waarmee mijn broer ingespoten wordt om buiten bewustzijn te blijven en waarmee ze hopen dat hij zal overlijden. Het is een product dat gebruikt wordt om patiënten die heel onrustig zijn te kalmeren (kleine dosis) of bij een operatie om iemand onder narcose te brengen. Hier wordt de medicatie gebruikt voor sedatie (Palliatieve of terminale sedatie of sedatie in de laatste levensfase betekent het dempen van het bewustzijn van patiënten die in een terminale situatie ondraaglijk lijden ondervinden en waarvoor geen behandeling meer mogelijk is. Het is hier de bedoeling het comfort van de patiënt te verhogen en is dus geen euthanasie).

Comfort? Mijn broer zijn longvocht komt opzetten. Bij iedere ademhaling wordt het gerochel erger en erger tot we het horen in zijn keel zitten. Gaat hij dan toch stikken, maar dat wilde hij toch niet? Het vocht stijgt en stijgt en komt langs neus en mond eruit. We kunnen hem redden, hij stikt niet alhoewel we een aantal keren ons hart hebben vastgehouden. Oef longvocht weg, gedaan, terug een rustige ademhaling maar door alle medicatie iets trager dan gisteren.

Uiteindelijk moeten we vertellen aan de familie en de naaste buur, die getuige was op de documenten van euthanasie, dat deze niet doorgaat en waarom. We zijn ook te weten gekomen dat de echtgenote van de huisarts geen tweede arts kan zijn bij euthanasie daar ze echtgenote is en een praktijk heeft onder hetzelfde dak. Waarom wisten ze dit niet vroeger?

Nog twee keer de woensdag krijgt hij een dergelijke inspuiting. De dokter durft niet meer te zeggen dat het zijn laatste uren zijn en wij weten niet meer wat te denken. Hoe moet dit eindigen? Waarom wordt mijn broer zijn wil niet opgevolgd niettegenstaande de dokter meermaals na vraag van mijn broer heeft bevestigd dat hij zijn wil ging uitvoeren? Mijn broer had zoveel vertrouwen in zijn huisarts. Meerdere keren zei hij tegen mij, mijn huisarts gaat mij helpen, laat mij niet in de steek. Ik geloofde hem maar helaas werd zijn vertrouwen in de oprechtheid van de mens nog maar eens geschaad. Bij mijn broer was een woord, een woord en heilig. Bij zijn dokter dus niet.

Ik zie de pijn en de wanhoop in de ogen van mijn schoonzusje als ze zegt: dit heeft hij niet gewild, waarom kunnen we zijn laatste wens niet vervullen. Ik blijf stil, heb geen oplossing. De bloeddruk van mijn broer is 7 over xx maar hij blijft rustig ademen. Het wordt nacht en we maken ons weer klaar om de hele nacht te waken en te luisteren naar zijn ademhaling.

Morgen donderdag moeten we om 7 u de huisarts bellen.

Donderdag

Mijn schoonzusje weigert om de dokter te bellen. Als ze hem hoort of ziet vliegt ze hem naar zijn keel zegt ze. Ik had al gevreesd dat haar woede ook eens de bovenhand ging nemen en dat was dus vandaag. Samen met mijn broer had ze een heel mooie relatie en nu kan ze dus zijn laatste wens niet in vervulling laten gaan, het wordt haar te veel. Om 9 u belt de palliatieve thuiszorg om te vragen hoe het is. Ik antwoord dat alles in orde is. Mijn schoonzusje komt thuis van de apotheek, wat blijkt, de dokter heeft geen morfine voorgeschreven, wij zitten zonder, de apotheek heeft geen meer en de grossist ook niet, we kunnen de eerste morfine bekomen om 16 u in de namiddag want we hebben er al zoveel verbruikt dat er in de omtrek geen meer ter beschikking is. Moet mijn broer dan terug recht komen van de pijn? Dit is bij mijn schoonzus de druppel die de emmer doet overlopen. Ik bel de palliatieve thuisverpleging en zij gaan ons helpen met morfine en dormicum. Ze gaan al hun mensen bellen en vragen om deze medicatie naar het bureel te brengen zodat we mijn broer zijn pijnpomp minstens kunnen opvullen. Ik rijd om de medicatie rond 9 uur en heb een interessant gesprekje met de persoon van palliatieve. De dokter had haar gebeld om naar ons te bellen en te vragen hoe het ging, want hij vreesde dat er iets fout zat. Goed gezien van hem, hij had het dus de vorige dagen ook al gevoeld, goed zo! De dokter laat verder niets van zich horen.

Wij beslissen om te rebelleren. We nemen een A4 formaat papier en maken een bericht aan de dokter en spreken uit naam van mijn broer en mijn schoonzusje ondertekend en we leggen dat boven op de benen van mijn broer. Als hij nog eens komt kan hij er dus niet naast kijken. Om 11 u gaat de bel, de dokter. Mijn schoonzusje verdwijnt naar de slaapkamer en ik laat hem binnen en zeg hem dat hij het vandaag met mij alleen zal moeten doen. Aan mijn stem en houding kan hij al merken dat er iets ernstigs aan de hand is en dat de strijd er dus in zit. Hij loopt heel zenuwachtig en zegt dat hij niet kan slapen sinds drie dagen. Zijn oog valt op ons papier en hij wordt bleek bij het lezen. Ja maar ik kwam zeggen dat we een oplossing hebben, ik heb een tweede dokter gevonden en morgen kunnen we euthanasie toepassen. Morgen is vrijdag, 5 dagen nadat het had moeten gebeuren. Is hij met ons aan het lachen of zo?

Hij begint aan zijn kilometers in mijn broer zijn huis, veel heeft hij er gedaan. Ik was ijzig koud en heb hem eens gezegd waarop het stond. Wat kan ons het schelen dat hij niet kan eten of slapen? Hij vraagt ook niet aan ons of wij kunnen eten of slapen. Waarom heeft hij ons eens niet gebeld deze morgen als wij niet belden. Ja maar hij had schrik dat er iets fout was. Natuurlijk was er iets fout, wij waren het beu. Waarom heeft hij sinds december tot half mei de documenten van mijn broer over euthanasie niet eens ter hand genomen en bekeken? Ja daar kan hij geen antwoord op geven. Ik vraag hem wanneer zijn kinderen hun huiswerk maken, ‘s avonds of ‘s morgens? ‘s Avonds antwoordt hij mij. Daarom vraag ik hem nog eens waarom hij dan zijn huiswerk niet gemaakt heeft gedurende al die maanden? Hij geeft toe fout geweest te zijn. Ik vraag hem of hij wel beseft wat al die dagen voor ons betekend hebben en wat aan energie die ons gekost hebben? Beseft hij wel dat wij de familie er nog eens bij moeten troosten en uitleg geven? Normaal ben ik een heel emotioneel iemand en had ik in tranen uitgebarsten maar het zat mij zover dat ik ijzig was. Hij heeft nog een tijdje mogen luisteren naar mijn mening en die van mijn schoonzusje die ik vertolkte en dan heb ik hem de deur gewezen. Enfin morgen om 11 uur gaat de euthanasie dan toch door.

Mijn schoonzusje zegt, ik heb je bijna niet gehoord, je was zo kalm. Ja dat was ik. Ik vertel haar dat ik hem aan de deur gezet heb en dat de euthanasie doorgaat morgen. Ze vraagt zich af of hij vanavond niet zal komen met zijn vrouw. Ik denk dat zijn vrouw binnen vijf minuten aan de deur zal staan. Hij is al bleitend buiten gegaan en belt nu waarschijnlijk zijn madam.

Vijf minuten later zegt mijn schoonzus, zijn vrouw is daar, ik wil haar niet zien. Geen nood, ik trek mijn plan wel. Haha mijn mensenkennis is dan toch niet helemaal verdwenen, daar is madam. Ze belt aan en ik doe de deur open. Laat haar buiten staan en vraag wat ze komt doen. Ze komt praten, waarop ik antwoord dat er al voldoende gepraat is maar dat we nooit het goede antwoord hebben gekregen. Voor ons hoeft het niet meer. En is meneer komen bleiten en moet zij hem nu komen verdedigen of komt ze hun reputatie verdedigen? Ja wij hebben ze niet stuk gemaakt, dat hebben ze alleen aan zichzelf te danken. Ik laat haar dan net even de stoep op komen tot in de hal maar binnen komt ze niet. Dezelfde blabla dat ze niet kunnen slapen, maar ik antwoord dat het mijn laatste zorg is en hun probleem en dat wij ook niet kunnen slapen dat wij moeten waken. Ze durft dan nog zeggen dat ze het papier over de euthanasie niet gekregen hadden, dit was voor mij toch wel de druppel, tot ik haar herinnerde waar mijn broer en mijn schoonzus in hun kantoor zaten, de stoel, de plaats en de datum en wat er allemaal gezegd was. Toen zweeg ze en zei dat ze fout waren. Alsof dat mij opluchtte. Ze hadden ook gedacht mijn broer niet meer terug te zien na hun weekje vakantie. Waarom hebben ze dan mijn schoonzus ook niet verteld dat ze zich daar mocht aan verwachten? Ze zagen toch dat zij het niet zag of niet wilde zien. Toen heb ik madam ook aan de deur gezet. Maar toen ze bij mij was belde haar man, de euthanasie kon doorgaan vandaag in de namiddag om 17 uur, de tweede arts kon vermoedelijk de medicatie hebben deze namiddag. Moest dit nu geen 48 uur duren? Moest dit nu niet in Duitsland besteld worden? Neen het was voor handen in het ziekenhuis waar mijn broer behandeld was en het was een arts van hetzelfde ziekenhuis die kwam, een arts die in de ethische commissie zit voor euthanasie en die bereid was om mijn broer en ons uit deze vreselijke situatie te helpen. Deze zaak was door deze dokter besproken met Marc Cosijns, voorzitter van de commissie en kon doorgevoerd worden onder de benaming ‘verkorting van de levensbeëindiging’ dacht ik. Zo kwam er niets in het dossier van zijn huisarts te zitten (muisde hij er weer onderuit) en nam dr. B dit op in zijn dossier en was er geen sprake van euthanasie.

Waren aanwezig, dr. B, zijn huisarts en echtgenote (jammer genoeg), Palliatieve Thuisverzorging Eeklo, mijn schoonzus en mezelf.
Het overlijden zou tien minuten in beslag nemen, het heeft bij mijn broer een half uur geduurd. Hij wist waarom hij euthanasie gevraagd had. Hij is vredig gestorven op 26 mei 2011 om 17.45 uur. –

Dank aan dr. B. die het sterven heel sereen heeft laten verlopen, de verpleging van het Wit Gele Kruis en de Palliatieve Thuisverzorging van de regio Eeklo (Mieke).

Geen dank aan zijn huisarts en echtgenote, zij hebben ons laten weten dat ze twijfelen of ze nog patiënten met pancreaskanker gaan opvolgen of ze nog ooit euthanasie gaan uitvoeren of begeleiden. Hoopvol voor hun patiënten die kanker krijgen aan de pancreas! Nee sorry mijnheer maar voor deze ziekte zoek je maar een andere huisarts….

Mij om het even maar wat was er fout met het ingevulde formulier van mijn broer, waar de dokters stiekem alle exemplaren van meegenomen hebben bij mijn schoonzus (eentje zat al in mijn handtas, hebben ze dus niet).
Waarom zijn huisartsen zo slecht geïnformeerd of kennen ze de wet op euthanasie niet?
Waarom heeft mijn broer zolang moeten liggen?
Waarom hebben wij dit allemaal nodeloos moeten meemaken? Beseft men wel wat wij doorstaan hebben?
En nog zoveel andere vragen.

Mijn broer heeft van de maandag tot en met de woensdag 3.210 mg morfine toegediend gekregen, 770 mg dormicum en 90 mg valium. Was dit nodig? Neen als de dokter zijn plicht gedaan had.

26 thoughts on “Uit het leven

    1. Dank je Eveline. Het heeft mijn schoonzus en mij een hele tijd gekost om te kunnen rouwen en die dagen van wachten en vechten waren een hel.

      > Op 23-jul.-2014 om 13:29 heeft mijn nikon en ik het volgende geschreven: > > >

  1. I had to make the decision for my wife since she was no longer able to communicate, I think I will never completely recover emotionally, even though I know I made the right decsion. She has already told the doctor to do nothing extraordinary to prolong her life and had told me she did not want to suffer needlessly. Still, I think of this every day, and will as long as I live.

    1. I understand you. It’s a hard decision for those who stay in this World but see suffer them, really suffering is still harder. We took peace with his decision. But for everyone it’s difficult and I accept the believe or decision from other people or religion . Greets

      > Op 19-mei-2014 om 01:41 heeft mijn nikon en ik het volgende geschreven: > > >

  2. Wat is dit erg, het is hier in Nederland niet veel beter.
    We hebben tijdens het overlijden van mijn moeder (94) in februari dit jaar,
    ook een aanvaring met de dienstdoende arts gehad.
    Moeder lag deels in coma en was stervende, ze was gevallen en had haar bekken gebroken, ze heeft waarschijnlijk een hersenbloeding gehad.
    Ze kon niet goed verzorgt worden omdat de pijn van de breuk in haar bekken door de coma heen kwam.
    Maar de arts weigerde voldoende morfine te geven, reden: ze zou daaraan kunnen overlijden
    Het heeft heel veel boze woorden gekost voordat ze voldoende morfine kreeg en ze rustig en pijnloos is kunnen sterven.

    Ik heb al zoveel verhalen gehoord van mensen die dachten dat alles goed geregeld was en als dan puntje bij paaltje komt trekt de arts de melk op.
    Mensen in hun hoogste nood laten barsten BAH!

  3. Het is moeilijk om dit ‘normaal’ te verwoorden, maar ik heb ENORM veel respect voor jou. Een ziek in de familie is iedere dag, iedere seconde lijden, geen rust vinden etc. En als de mensen die voor de zieke zouden moeten zorgen en dat niet doen, is het dubbel zo erg.
    Het was heel dapper dat je bleef opkomen voor je broer. Voor velen lijkt dit vanzelfsprekend, maar het is keihard en het vergt zeer veel energie.
    Bij het lezen van dit bericht kreeg ik letterlijk kippenvel en de tranen in mijn ogen.

    Nogmaals, respect.
    groetjes,
    Anna

    1. Amaai zo erg.. Ben er erg van geschrokken en kreeg enorme kippevel.. Zo erg voor jullie om hem zo te zien lijden, terwijl je alleen maar zijn laatste wens wou vervullen.. Ik hoop voor jou en de familie dat je het een plaatsje kan geven.. Mvg Sarah de dochter van Rony .. ( Hij heeft me dit laten lezen omdat ik ook mijn broer verloren heb )

    2. Dank je Het was zeer heftig, na anderhalf jaar heb ik het een plaatsje kunnen geven als zus maar mijn schoonzus heeft het nog heel zwaar.

      Ik wens je veel moed en sterkte. Denk vooral aan de mooie herinneringen, het helpt, voor mij toch. Af en toe de tranen eens laten vloeien helpt ook.

      Je mag altijd een mailtje sturen als je er nood aan hebt of je hart eens wil luchten bij een ‘onbekende’

      Sterkte Sarah!

      Groetjes,

      Joke

  4. Ik lees hier die ongelooflijke lijdensweg van je broer Joke.Dat is voor niets nodig maar ik weet ook zulke gevallen waar de dokter had toegezegd en alle papieren in orde waren.Maar de dokter was katholiek en weigerde op het laatste zodat er naar andere dokters op zoek diende gegaan.Verschrikkelijk voor u en je schoonzusje.Gelukkig verliep het bij mijn mama 3 jaar geleden anders.Maar eerst had ik nog een aanvaring met de dokter van zondagdienst.Zij kreeg een maagbloeding en de dokter van dienst een heel jonge dokter weigerde te komen.Zij was zwaar dement en daar de papieren getekend op het bureau lagen belde men me op.Ik vliegensvlug in de nacht er naartoe.Ik verplichtte de dokter toch te komen en brulde door de telefoon dat men door de telefoon geen diagnose kon stellen.Die dokter is gekomen en vroeg wat hij dan moest doen? Stel je dat eens voor!De bloeddruk kon niet meer gemeten worden mijn moeder was bijna doodgebloed.Ik verplichtte de dokter mijn moeder dadelijk morfine te geven zodat ze geen pijn meer zou hebben en morgenvroeg haar dokter de euthanasie zoals afgesproken zou kunnen uitvoeren.Mijn moeder is in een onomkoombare coma gezakt en s’morgens heeft haar eigen dokter de euthanasie zoals beloofd uitgevoerd.
    Maar mijn moeder heeft een paar uur veel pijn gehad door die jonge dokter die wachtdienst had en weigerde te komen. Er is in België nog heel veel werk aan de winkel en sommige dokters houden zich niet aan hun woord..ik zou de mensen niet meer in de ogen durven kijken.Hopelijk heb je het een plaatsje kunnen geven want dit is wel heel cru.

    1. Dank je voor je reactie. Ik heb het nu een plaats kunnen geven maar mijn schoonzus heeft het er nog altijd heel moeilijk mee.
      De gebeurtenis met je moeder is toch ook niet normaal hé. Hoe kunnen ze nu iemand die gaat sterven nog laten lijden? Dat is gewoon niet normaal.
      Er is in België nog heel veel werk rond euthanasie en opleiding naar huisartsen rond dit onderwerp.
      Wij hebben achteraf wel ons verhaal aangetekend opgestuurd naar bijna alle leden van de ethische commissie, niet om een aanklacht in te dienen maar om hen aan te tonen dat er nog werk aan de winkel is. Blijkbaar is het dossier toch besproken geweest met meerdere instanties.
      Groetjes en dank je.
      Hopelijk heb je ook het overlijden van je moeder een plaatsje kunnen geven. Hoe oud ook, het blijft onze moeder.

  5. Joke, heb hier juist dit verhaal gelezen, zit er nog beduusd bij, begrijp heel goed de situatie, (ook broer verloren aan kanker maar een hele goede begeleiding gehad met palliatieve zorgen) ben ook voorstander van euthanasie maar zo te zien er is nog veel werk aan de winkel om alles goed in orde te krijgen want deze situatie is …. kan er eigenlijk geen woorden voor vinden
    .hoop dat je al terug de draad hebt kunnen opnemen want zo een situatie vreet je op.
    Ivette

    1. De verontwaardigheid over zoveel onkunde is er nog steeds maar het leed eerovezr heb ik een plaatsje kunnen geven. Maar die huisartsen kan ik nooit vergeven.
      Mijn schoonzusje is nog niet zover, zij komt die dokter wekelijks tegen. En die komt dan af met met excuses dat ze 3.000 patienten hebben. Wat een boodschap hebben wij daaraan?

  6. Vanavond even de tijd genomen om weer een eind terug te gaan kijken naar je mooie fotowerken.
    Schitterende foto’s, ik kan zien dat je enorm bent gegroeid in de fotografie Chapeau!!!
    Helaas ook een zwaar moeilijke periode voor jou en je familie geweest zo te lezen, ik kreeg er kippenvel van! Heb hier dan ook weinig woorden voor. Dit is toch wel 1 van de manieren waarop bijna niemand wenst te sterven.
    Ik ben absoluut voor euthanasie als een mens op zo’n lijdende weg moet gaan sterven, als je iemand dan hiermee kunt verlichten omdat het zijn of haar wens is dan heb ik daar volledig begrip voor.
    Helaas gaat het met de wetgeving niet zo makkelijk en gaat het daar in best wel vaak fout.
    Ik hoop dat je broer zijn rust gevonden heeft en hopelijk hebben jij en je familie dat ook kunnen vinden ondanks de vragen waar jullie mee achter bleven.

    Veel sterkte!

  7. man man man
    Ben hier even stil van geworden .
    mijn oprechte deelneming aan je Joke ,
    en de familie . veel sterkte Steven


  8. Dit is een nare ervaring die je hebt Joke!
    Het is onbegrijpelijk wat gebeurt is.
    Waarom moet men afzien!
    Ik bewonder je moet om dit hier neer te schrijven,
    maar ik denk dat dit van je af moest!
    En daar heb je goed aan gedaan.
    Ik heb ook al veel kennis opgedaan van hoe de dokterswereld in elkaar zit,
    maar daar kan ik nog geen lap aan leggen.

    Mijn deelneming Joke en maak nu maar tijd voor jezelf.
    Veel sterkte.
    XXX

  9. Lieve Joke, Ik begrijp dat jullie een langelijdensweg hebben gehad en begrijp jullie woede, maar heb even de euthanasiewet erop nagelezen en het recht op euthanasie geeft nog geen recht op toepassing. Een arts blijft verantwoordelijk en mag euthanasie weigeren. Ik hoop dat het niet te vroeg is voor je dat ik op je tekst reageer, anders sorry alvast, maar ik lees bijvoorbeeld dat je broer er voor koos om de euthanasie pas te willen laten plaatsgrijpen bij “onomkeerbaar buiten bewustzijn”. In je verhaal zie ik daar toch enigszins het probleem dat hij blijkbaar zelf nergens, tijdens zijn zware lijdensweg het initiatief neemt om aan de arts te vragen de euthanasie nu te laten plaatshebben en blijkbaar was hij telkens weer bij bewustzijn?. Ook lees ik in jullie verhaal dat jullie zelf telkens pogingen ondernamen om hem te redden en opgelucht waren. Als het voor jullie reeds zo moeilijk was, hoe moeilijk kan het dan zijn voor de buitenstaander die zich strikt aan de wetgeving dient te houden.

  10. Dit is zo erg. Iemands allerlaatste wil, die op voorhand neergeschreven werd en waarvan gezegd werd dat alles zo ging verlopen. Ik ben er sprakeloos van …
    Sterkte xXx

  11. Heel veel sterkte voor jullie gewenst.Onbegrijpelijk dat zoiets mogelijk is !Hopelijk slapen die Dr en zijn vrouw niet meer ! Wraakroepend Alle dagen moesten zij er aan herinnerd worden, Mensen onnodig laten lijden , hoe is het in godsnaam mogelijk. Groetjes

Reageren mag altijd. A comment is welcome.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s