huisarts past euthanasie niet toe (einde)

Donderdag

 Mijn schoonzusje weigert om de dokter te bellen. Als ze hem hoort of ziet vliegt ze hem naar zijn keel zegt ze. Ik had al gevreesd dat haar woede ook eens de bovenhand ging nemen en dat was dus vandaag. Samen met mijn broer had ze een heel mooie relatie en nu kan ze dus zijn laatste wens niet in vervulling laten gaan, het wordt haar te veel. Om 9 u belt de palliatieve thuiszorg om te vragen hoe het is. Ik antwoord dat alles in orde is. Mijn schoonzusje komt thuis van de apotheek, wat blijkt, de dokter heeft geen morfine voorgeschreven, wij zitten zonder, de apotheek heeft geen meer en de grossist ook niet, we kunnen de eerste morfine bekomen om 16 u in de namiddag want we hebben er al zoveel verbruikt dat er in de omtrek geen meer ter beschikking is. Moet mijn broer dan terug recht komen van de pijn? Dit is bij mijn schoonzus de druppel die de emmer doet overlopen. Ik bel de palliatieve thuisverpleging en zij gaan ons helpen met morfine en dormicum. Ze gaan al hun mensen bellen en vragen om deze medicatie naar het bureel te brengen zodat we mijn broer zijn pijnpomp minstens kunnen opvullen. Ik rijd om de medicatie rond 9 uur en heb een interessant gesprekje met de persoon van palliatieve. De dokter had haar gebeld om naar ons te bellen en te vragen hoe het ging, want hij vreesde dat er iets fout zat. Goed gezien van hem, hij had het dus de vorige dagen ook al gevoeld, goed zo! De dokter laat verder niets van zich horen.

Wij beslissen om te rebelleren. We nemen een A4 formaat papier en maken een bericht aan de dokter en spreken uit naam van mijn broer en mijn schoonzusje ondertekend en we leggen dat boven op de benen van mijn broer. Als hij nog eens komt kan hij er dus niet naast kijken. Om 11 u gaat de bel, de dokter. Mijn schoonzusje verdwijnt naar de slaapkamer en ik laat hem binnen en zeg hem dat hij het vandaag met mij alleen zal moeten doen. Aan mijn stem en houding kan hij al merken dat er iets ernstigs aan de hand is en dat de strijd er dus in zit. Hij loopt heel zenuwachtig en zegt dat hij niet kan slapen sinds drie dagen. Zijn oog valt op ons papier en hij wordt bleek bij het lezen. Ja maar ik kwam zeggen dat we een oplossing hebben, ik heb een tweede dokter gevonden en morgen kunnen we euthanasie toepassen. Morgen is vrijdag, 5 dagen nadat het had moeten gebeuren. Is hij met ons aan het lachen of zo?

Hij begint aan zijn kilometers in mijn broer zijn huis, veel heeft hij er gedaan. Ik was ijzig koud en heb hem eens gezegd waarop het stond. Wat kan ons het schelen dat hij niet kan eten of slapen? Hij vraagt ook niet aan ons of wij kunnen eten of slapen. Waarom heeft hij ons eens niet gebeld deze morgen als wij niet belden. Ja maar hij had schrik dat er iets fout was. Natuurlijk was er iets fout, wij waren het beu. Waarom heeft hij sinds december tot half mei de documenten van mijn broer over euthanasie niet eens ter hand genomen en bekeken? Ja daar kan hij geen antwoord op geven. Ik vraag hem wanneer zijn kinderen hun huiswerk maken, ‘s avonds of ‘s morgens? ‘s Avonds antwoordt hij mij. Daarom vraag ik hem nog eens waarom hij dan zijn huiswerk niet gemaakt heeft gedurende al die maanden? Hij geeft toe fout geweest te zijn. Ik vraag hem of hij wel beseft wat al die dagen voor ons betekend hebben en wat aan energie die ons gekost hebben? Beseft hij wel dat wij de familie er nog eens bij moeten troosten en uitleg geven? Normaal ben ik een heel emotioneel iemand en had ik in tranen uitgebarsten maar het zat mij zover dat ik ijzig was. Hij heeft nog een tijdje mogen luisteren naar mijn mening en die van mijn schoonzusje die ik vertolkte en dan heb ik hem de deur gewezen. Enfin morgen om 11 uur gaat de euthanasie dan toch door.

Mijn schoonzusje zegt, ik heb je bijna niet gehoord, je was zo kalm. Ja dat was ik. Ik vertel haar dat ik hem aan de deur gezet heb en dat de euthanasie doorgaat morgen. Ze vraagt zich af of hij vanavond niet zal komen met zijn vrouw. Ik denk dat zijn vrouw binnen vijf minuten aan de deur zal staan. Hij is al bleitend buiten gegaan en belt nu waarschijnlijk zijn madam.

Vijf minuten later zegt mijn schoonzus, zijn vrouw is daar, ik wil haar niet zien. Geen nood, ik trek mijn plan wel. Haha mijn mensenkennis is dan toch niet helemaal verdwenen, daar is madam. Ze belt aan en ik doe de deur open. Laat haar buiten staan en vraag wat ze komt doen. Ze komt praten, waarop ik antwoord dat er al voldoende gepraat is maar dat we nooit het goede antwoord hebben gekregen. Voor ons hoeft het niet meer. En is meneer komen bleiten en moet zij hem nu komen verdedigen of komt ze hun reputatie verdedigen? Ja wij hebben ze niet stuk gemaakt, dat hebben ze alleen aan zichzelf te danken. Ik laat haar dan net even de stoep op komen tot in de hal maar binnen komt ze niet. Dezelfde blabla dat ze niet kunnen slapen, maar ik antwoord dat het mijn laatste zorg is en hun probleem en dat wij ook niet kunnen slapen dat wij moeten waken. Ze durft dan nog zeggen dat ze het papier over de euthanasie niet gekregen hadden, dit was voor mij toch wel de druppel, tot ik haar herinnerde waar mijn broer en mijn schoonzus in hun kantoor zaten, de stoel, de plaats en de datum en wat er allemaal gezegd was. Toen zweeg ze en zei dat ze fout waren. Alsof dat mij opluchtte. Ze hadden ook gedacht mijn broer niet meer terug te zien na hun weekje vakantie. Waarom hebben ze dan mijn schoonzus ook niet verteld dat ze zich daar mocht aan verwachten? Ze zagen toch dat zij het niet zag of niet wilde zien. Toen heb ik madam ook aan de deur gezet. Maar toen ze bij mij was belde haar man, de euthanasie kon doorgaan vandaag in de namiddag om 17 uur, de tweede arts kon vermoedelijk de medicatie hebben deze namiddag. Moest dit nu geen 48 uur duren? Moest dit nu niet in Duitsland besteld worden? Neen het was voor handen in het ziekenhuis waar mijn broer behandeld was en het was een arts van hetzelfde ziekenhuis die kwam, een arts die in de ethische commissie zit voor euthanasie en die bereid was om mijn broer en ons uit deze vreselijke situatie te helpen. Deze zaak was door deze dokter besproken met Marc Cosijns, voorzitter van de commissie en kon doorgevoerd worden onder de benaming ‘verkorting van de levensbeëindiging’ dacht ik. Zo kwam er niets in het dossier van dr. R. te zitten (muisde hij er weer onderuit) en nam dr. B dit op in zijn dossier en was er geen sprake van euthanasie.

Waren aanwezig, dr. B, zijn huisarts en echtgenote (jammer genoeg), Palliatieve Thuisverzorging Eeklo, mijn schoonzus en mezelf.
Het overlijden zou tien minuten in beslag nemen, het heeft bij mijn broer een half uur geduurd. Hij wist waarom hij euthanasie gevraagd had. Hij is vredig gestorven op 26 mei 2011 om 17.45 uur. De rattenvanger van Gent is overleden.

Dank aan dr. B. die het sterven heel sereen heeft laten verlopen, de verpleging van het Wit Gele Kruis en de Palliatieve Thuisverzorging van de regio Eeklo (Mieke).

Geen dank aan dr. R. en dr. H., zij hebben ons laten weten dat ze twijfelen of ze nog patiënten met pancreaskanker gaan opvolgen of ze nog ooit euthanasie gaan uitvoeren of begeleiden. Hoopvol voor hun patiënten die kanker krijgen aan de pancreas! Nee sorry mijnheer maar voor deze ziekte zoek je maar een andere huisarts….

Mij om het even maar wat was er fout met het ingevulde formulier van mijn broer, waar de dokters stiekem alle exemplaren van meegenomen hebben bij mijn schoonzus (eentje zat al in mijn handtas, hebben ze dus niet).
Waarom zijn huisartsen zo slecht geïnformeerd of kennen ze de wet op euthanasie niet?
Waarom heeft mijn broer zolang moeten liggen?
Waarom hebben wij dit allemaal nodeloos moeten meemaken? Beseft men wel wat wij doorstaan hebben?
En nog zoveel andere vragen.

Mijn broer heeft van de maandag tot en met de woensdag 3.210 mg morfine toegediend gekregen, 770 mg dormicum en 90 mg valium. Was dit nodig? Neen als de dokter zijn plicht gedaan had.

Je kan het hele verhaal lezen via onderstaande link:

https://mijnnikonenik.wordpress.com/euthanasie-weigering/

Sorry webbies maar het moest er eens uit, het was teveel aan het worden. Volgende keer terug fotografie.

17 thoughts on “huisarts past euthanasie niet toe (einde)

  1. Heb net het hele verhaal in één keer gelezen… schrijnend dat zoiets kan gebeuren. Geen sorry, je hebt er goed aan gedaan dit neer te pennen, zowel voor jezelf als voor iedereen (hopelijk komt het ook onder ogen van dokters ed). Heb altijd al t gevoel gehad dat hier in Belgie euthanasie nog steeds een heel gevoelig onderwerp is. Ondanks alle wetten en media-artikels weten de dokters er niet echt raad mee en handelen ze heel onzeker. Maar … je bent dokter of je bent het niet he… voila dat ze dat hun plicht nakomen ! Begrijp jullie frustraties en dank je voor de waarschuwing ; Sterkte nog ! Lieve groetjes,

  2. Wat een triest verhaal. Ik voel je frustratie en snap best dat je die van je af wilt schrijven! Wat moet dit een vreselijke tijd zijn geweest voor jullie allemaal. Sterkte nog!

  3. Ik reageer nu pas Joke omdat het mij allemaal zo bekend is en aan het verleden doet denken. Ik voel echt met jou en je schoonzus mee want dit is gewoon onmenselijk. Mijn vader is in soortgelijke omstandigheden moeten sterven en ik heb het er nog altijd moeilijk mee als ik eraan terugdenk. Als verzachtende omstandigheid voor onze huisarts was dat dit bij ons in de jaren 70 was en euthanasie nog als onderwerp taboe was.Ik wens het niemand toe een geliefde op die manier te moeten afgeven, het is al erg genoeg dat je, zoals mijn vader, op 57-jarige leeftijd moet sterven aan kanker. De wetgeving en de mogelijkheden zijn er om op een menswaardige manier te mogen heengaan maar als de verantwoordelijken te laf zijn, is dat een maat voor niets en moeten mensen onnodig lijden. Ik hoop dat je nu rust vindt door het van je af te schrijven. Veel sterkte nog .

  4. Hallo joke
    Ik heb alles gelezen.Niet te geloven dat men zo met een mens kan sollen.Het van je afschrijven is de beste remedie om zelf met het verwerkingsproces te kunnen starten.
    Spijtig dat het zo moest lope.
    Bij mijn moeder is alles heel sereen verlopen..Sterkte
    marylou

  5. heb er geen woorden voor,
    ik hoop dat het je een beetje opgelucht heeft om het neer te schrijven,
    en ik ben je dankbaar om ons voor dergelijke ondenkbare toestanden te waarschuwen,
    zodat elk die wil zijn maatregelen kan nemen of aanpassen.
    dank je, oprecht
    en hopelijk slijt je leed met tijd.
    lieve knuffel
    johan

  6. Niet te geloven dat dit moest gebeuren. , het zou niet mogen.
    En dat kan het goed doen om dit even met ons te delen, het schrijven kan soms helpen in het verwerken.

  7. het is altijd goed om het hart te luchten al is het via deze weg en zo te zien en van mij ook moet je geen sorry zeggen . Een stukje van het leven nietwaar .
    Veel sterkte onze steun krijg je
    en die luchtballon vaart was in Cappadocië Turkije adembenemend gewoon
    tot de volgende

  8. Ik ben er het hart van in, Jokelief… vreselijk! Je doet dit zelfs geen dier aan… Goéd dat je dit even van je afschreef, je mag er niet mee blijven zitten. Want meid, waar zijn vrienden anders voor dan er je hart bij te kunnen uitstorten? Blijf dat doen, dat helpt je bij het verwerken. Wéét dat wij hier allemaal met je meeleven en er zijn om je een steunende schouder te bieden. Dat kàn, ook virtueel!

  9. …geen sorry Joke, dit is een aangrijpend verhaal door elkeen wel op eigen manier geinterpreteerd wordt…jij alleen kan dit van zo nabij beleven, ik wil heel graag met je meevoelen en je sterkte toewensen…groetjes van rené

  10. Wat een onmenselijke toestanden Joke, mooi dat je het eens van je kan afschrijven, maar het blijft schandalig wat jullie hebben meegemaakt!
    groetjes

  11. Zeker geen sorry, Joke. ‘t Is ontzettend moedig van je, om het te bloggen. Ik hoop, zoals Pieterbie, dat artsen, hulpverleners, … het lezen, en er een les uit trekken…
    Dikke knuffel,
    Lie(f)s.,

  12. Ik hoop alleen maar dat dit verslag door heel wat artsen/hulpverleners/begeleiders gelezen wordt en dat dit een belangrijke boodschap voor hen mag wezen.

  13. Wat een machteloos verdriet (veroorzaakt door een “klootzak” van een dokter) bij het heengaan van je broer.

  14. pppfff Joke, dit is onmenselijk hé
    ik heb het ganse verhaal met interesse gelezen want je weet nooit waar je komt voor te staan
    ik vind het zo vreselijk dat je broer zoveel langer heeft moeten afzien

    je hebt er goed aan gedaan van het eens van je af te schrijven, want zo’n dingen blijven constant door je hoofd spoken
    ik hoop dat die dokter en zijn madam hun lesje geleerd hebben

Reageren mag altijd. A comment is welcome.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s