de dag dat ik had moeten sterven (deel I)

Dit is geen fictie maar harde realiteit. In het vervolg van het artikel zal je begrijpen waarom ik dit één keer neerpen en er iets moet meedoen. Ik wil andere mensen dit leed besparen.

Van zodra mijn broer het verdict gekregen had over zijn kanker heeft hij in december 2010 een “Wilsverklaringen inzake mijn gezondheidszorg en levenseinde” laten opmaken waarin hij duidelijk heeft gemaakt dat hij euthanasie wenst bij onomkeerbaar buiten bewustzijn zijn. De getuigen hebben getekend en er is een vertegenwoordiger aangesteld voor het geval hij niet zelf meer zijn rechten als patiënt kan uitoefenen. Het document werd afgegeven aan zijn huisdokter in de loop van december evenals de huisarts zijn vrouw en optredend als tweede arts en aan de behandelende arts in het ziekenhuis en er wordt een document bij hem thuis bewaard. Bij het afgeven van het document aan zijn huisarts vraagt mijn broer uitdrukkelijk of hij een tweede arts moet zoeken. De huisarts roept er zijn vrouw bij die ook arts is, ze bekijken het document 5 sec. en antwoorden dat zijn echtgenote zal optreden als tweede arts. Bij het afgeven van het document aan de behandelende arts in het ziekenhuis wordt er positief gereageerd dat alles in orde is. Mijn broer heeft altijd van jongsaf aan gezegd dat als hem iets overkwam hij een ”picure” wou. Hij wou niet afzien zoals ons vader en ook niet stikken in zijn longvocht zoals ons moeder.

De twee laatste weken van zijn leven ben ik samen met zijn vrouw dag en nacht bij hem gebleven. Ik heb hen de ruimte gegeven voor hun privacy momenten. Na een week en enkele dagen ziekenhuis mochten we naar huis (de vrijdag), zijn infectie was bestreden maar de maagbloedingen waren niet gestopt en het was nog maar de vraag of we met medicatie de ammoniak uit zijn lever konden houden, maar het was naar huis om te sterven. Hoeveel tijd we nog hadden en wat stond ons te wachten, bleven open vragen. Samen met de palliatieve zorg, zijn vrouw en ik vraagt mijn broer thuis te kunnen sterven. We willen hem dit niet ontnemen  en liever thuis dan in een ziekenhuis als het mogelijk is en mijn broer heeft nog plannen de komende weken. Ik dring nog even aan bij de Palliatieve coördinator wat er ons van timing te wachten te staat en hij antwoordt: volgende week. Ik hou dit nieuws voor mij, mijn broer ziet er nog redelijk uit en stapt zelf nog, dus we trekken naar huis.

De volgende dagen eet mijn broer met ons mee en het smaakt hem. Soms moet hij overgeven andere keren niet maar we zijn vooral bezorgd dat hij zijn medicatie binnenhoudt en zeker de medicatie om de ammoniak te verwijderen uit zijn lichaam zodat hij niet zijn hersenen vergiftigd en in een coma belandt (dat had ik opgevangen in het ziekenhuis).Via pleisters voor 2 dagen kreeg hij 300 mg morfine en via een pijnpomp kreeg hij 300 mg morfine over 24 uur. Vanaf de zondag begon hij zwakker te worden, minder wakker, veel slapen en af en toe weg met zijn gedachten of elders ver weg. Was de ammoniak al zijn werk aan het doen? De nacht van zondag op maandag heeft hij een nacht van doodonrust. Dat heb ik bij mijn ouders en andere familie ook ervaren. Doodonrust is onrustig ronddwalen, onnodige dingen willen doen, gefixeerd zijn op bepaalde zaken en af en toe in het verleden zitten. Maar vooral rondlopen. Hij vraagt dan ook ‘s nachts of morgen zijn huisdokter terug is want die gaat hem bij staan, hem niet alleen laten en hem helpen, want hij heeft het al verschillende keren beloofd en de papieren zijn in orde. Hij was gerustgesteld. Meerdere keren heeft hij mij immers verteld dat zijn huisarts hem gaat helpen een inspuiting te geven en dat hij op hem kan rekenen. Hij was daar zo gelukkig mee want zijn doodstrijd moesten wij vooral niet meemaken, hij wou niet dat we dat zagen, weg was wat hij wilde.

De maandagmorgen blijft hij onrustig ronddolen zowel letterlijk als figuurlijk. We zijn bang want zijn benen, kunnen die hem nog wel dragen? Hij is minstens 35 kg vermagerd. We besluiten toch de huisarts te bellen niettegenstaande die pas uit verlof is, maar het is nodig, Heeft mijn broer pijn? Geraakt hij in coma door de ammoniak? Klaar is hij zeker niet meer, eten gaat niet meer en als we hem zijn medicatie doen nemen, weet hij niet goed meer hoe hij dat moet doen en geeft ze onmiddellijk weer over. Geen goed nieuws dus.

De dokter komt aan, praat even met mijn broer maar dringt niet tot hem door. De enige stem waar hij nog iets of wat naar luistert is de mijne. De dokter gaat hem zoals hij al meerdere keren gedaan heeft hem een extra inspuiting morfine toedienen. Mijn broer zit in de zetel, krijgt de inspuiting, doet zijn ogen toe en verroert geen vin meer uren lang, hij is weg: coma? Het was toen 10.30 uur maandag 23 mei 2011. Om 16 uur ligt hij nog in de zetel en heeft geen mm verroerd, niet gesproken, zijn ogen niet meer opengedaan, niets, hij is weg………..

(wordt vervolgd)

Je kan het hele verhaal lezen via onderstaande link:

https://mijnnikonenik.wordpress.com/euthanasie-weigering/

11 thoughts on “de dag dat ik had moeten sterven (deel I)

  1. Op sommige momenten in ons leven worden we geconfronteerd met onbegrijpelijke dingen.
    Respect Joke dat je deze droevige momenten met ons wil delen.

  2. maar joke toch……

    ik ben … speechless….
    het besluit om niet meer t e willen leven is al heftig, laat staan de uitvoer daarvan,
    dat moet voor alle betrokkenen een hele moeilijke weg zijn geweest

    dikke knuffel

    xxx
    dien

Reageren mag altijd. A comment is welcome.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s