Gelukkig staat er tegenwoordig een boete op het spugen op straat, maar kijk nog wel uit. De rochels en het spuug komen soms onverwacht vlak voor je voeten terecht en vooral de iets mindere dames vinden het nog leuk ook om je zo aan het schrikken te brengen. Dat wij westerlingen een zakdoek gebruiken om onze neus te snuiten dat vinden de chinezen maar raar. Die papieren zakdoekjes die je in China op bijna elke hoek van de straat kunt kopen zijn bedoeld voor gebruik op het toilet en daar steek je je neus toch niet in? Tafelmanieren: leef je lekker uit want alles wat je thuis niet mag, moet je hier bijna doen! Dus slurp lekker aan je soep, laat een keiharde boer en knoei met de saus tijdens het opscheppen. Voor de chinezen allemaal tekenen dat je het naar je zin hebt, lekker hebt gegeten. Eten op zich is een zeer sociaal gebeuren in China. Ze doen dit het liefst met alle familieleden en vrienden en het liefst heel luidruchtig. Heel voorzichtig als je het restaurant verlaat want alle restjes, beentjes, servetten enz. gooien ze de grond op. Lekker vettig!

In de provincie Yuanyang kwamen we heel uitzonderlijk nog twee mensen tegen met een Mao-pakje. In tegenstelling met de andere Aziatische landen, heeft China geen “nationale klederdracht”. Dit zou te wijten zijn aan de Mantsjoes, die in de 17° eeuw de Chinezen verplichtten het tenue van de Mantsjoes te dragen, inbegrepen de paardenstaart. Na de revolutie van 1911 verving Sun Yat Sen dit tenue door een jasje, dat door Mao overgenomen werd en wereldwijd de naam Mao-jasje kreeg. In de jaren ’80 maakte dat plaats voor westerse kledij.